Zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia
nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie,
ochronę i opiekę.

Art.1 pkt 1 Ustawy o ochronie zwierząt


Od 1.03.2010 fundacja AFN jest wspierana przez
Matyldę i Mateusza Damięckich

Porady i prawo

Akty prawne O psach

O kotach

Dlaczego warto adoptować dorosłego kota...

Dom tymczasowy dla kota - jak "nim" zostać i co nas czeka?

Jak oswoić dzikiego kota

Najczęściej występujące choroby u kotów, ich objawy i sposób leczenia.

Program szczepień u kotów.

Odrobaczanie kotów.

Wyniki referencyjne badani krwi wg układu SI dla kota i psa.

O "wyższości" posiadania dwóch i więcej kotów nad jednym


Dlaczego warto adoptować dorosłego kota...

sam/a mam właśnie takiego i dlatego wiem, że to bardzo dobry pomysł, bo:

1. Można określić charakter kota: czy jest spokojny czy raczej lubi ruch... czy lubi się przytulać, czy toleruje dzieci, czy lubi się z dziećmi bawić, czy toleruje inne zwierzęta, czy nie boi się psów...
2. Najczęściej jest juz wysterylizowana lub wykastrowany...
3.Zazwyczaj jest już zaszczepiony i odporniejszy na większość wirusowych chorób
4.Wie do czego służy drapak i kuweta
5.Szczególnie umie się odwdzięczyć za okazane uczucie
6.Robi mniejsze zamieszanie niż kociak...
7.Wie już wszystko, co szanujący się kot wiedzieć powinien
8.Doskonale wiadomo, "co z kota wyrośnie?", bo jest już "wyrośnięty"
9.Wie od razu, co to noc, a co dzień
10.Od razu umie się sam sobą zająć przez kilka godzin
11.Karma dla "dużych" jest tańsza Wink (to taki argument pół żartem - pół serio)
12. Kiedy wracam z pracy przybiega do drzwi, żeby mnie przywitać l1
13.Jest dorosła/y i nie w głowie jej/jemu jakieś nieprzewidywalne wyskoki
14.Przywiązują się bardzo
15.Dogadać się z nimi mogę na każdy temat w kwestii tego, ze pewnych rzeczy wolałabym, żeby nie robiły
16.Dorosłe koty nie są wcale wiele mniej słodkie i zabawne Choć potrzebują czasu, by to pokazać.
17.Moj pierwszy kotek miał 5 tygodni i zapowiadała się przylepa. A wyrosła kocica z niezłym charakterkiem, nikt jej nie może dotknąć tylko ja. A teraz mam ok 8 miesięczną kicie zgarniętą ze śmietnika i tuli się do mnie za dwie.
18.Dorosły kot szukający domu to zazwyczaj kot po przejściach, porzucony, uratowany od uśpienia, kot po zmarłym opiekunie, etc.
Biorąc takiego kota często ratujesz mu życie.
19.Starsza temperuje wyskoki małej, mała rozruszała "starą ciotkę", której doopa zaczęła rosnąć po sterylce
20. Jestem po prostu zszokowana jak taki duży kot potrafi okazać wdzięczność! Moja dorosła kota jest przekochana i naprawdę wszystkim gorąco polecam takie rozwiązanie!!!
21.Komcia, która jest prawie od maleńkości jest księżniczką na włościach, a Maurycy, złapany jako dorosły błąkający się jest tak kochający i wdzięczny, że trudno uwierzyć. I w przeciwieństwie do małej okazuje mi, że jestem dla niego ważniejsza od miski- mizianko przede wszystkim.
22. Te przyjęte w wieku dorosłym jakby bardziej szanują to co otrzymały, niż te, które myślą, że dom po prostu jest i już.
No i problemy ze sterylką odpadły (chociaż nie do końca wziąwszy pod uwagę posterylkowe rujki Agatki). Ale za to Agatka tak  cieszy się domem, że daje mi to ogromną satysfakcję
23. Byłam pewna, że przywiozę do domu dzikuskę, która będzie na mnie syczeć i chować się pod łóżkiem, a tymczasem wypuszczona z transportera przyszła prosto na moje kolana, tak, jakby witała się ze mną po długiej nieobecności - tuliła się do mnie, łasiła, mruczała - naprawdę płakałam wtedy z radości. To był kot, który na mnie czekał całe życie i w końcu udało nam się odnaleźć. Mysia wciąż przelewa na nas całą swoją kocią miłość.
24.Gdy po 2 miesiącach od przybycia do mnie, Moria zaczęła sie do mnie przytulać i wpatrywać rozmarzonym wzrokiem, to chodziłam dumna jak paw. Teraz, gdybym miała komuś polecać kotka, to tylko dorosłego.
25.Nigdy nie miałam maleńkiego kotka
Kicia przyszła do mnie mając rok, zabrałam ją z ulicy - dzika, zaniedbana, wystraszona, ze złamanym zębem - była bita, zakatarzona - bida z nędzą . Do końca pozostała dziczka, jednak uwielbiała moje dziecko - biegła do niej na każde zapłakanie, a mnie po prostu kochała - wiedziałam o tym i juz - wystarczyło ze spojrzałam w jej mądre oczy.....
Borek - wzięty ze schroniska - niby jeszcze młodziak - 5 miesięcy - ale po przejściach - wyciągnięty z rzeki - ktoś chciał go utopić wrzucając go tam w parszywej reklamówce. Ogromny pieszczoch, wita mnie pod drzwiami, śpi pod moja kołdra z główką na moim ramieniu...
Nie wiem czy adoptowane dorosłe koty bardziej kochają - ale wiem że miłość ta jest ogromna.........
26..Mruczka - wzięta ze schroniska - 5 letnia kotka - jest mądra, wdzięczna, kochana.
Ryś - od kociątka u nas - niezależny czort, specjalnie się nami (ludźmi) nie przejmuje
27..Lubię młode koty - obserwować urocze puchate kuleczki, ich dorastanie i szaleństwa
Ale nie wahałabym się szczególnie przed zaadoptowaniem dorosłego, przede wszystkim dlatego że duży TEŻ ZASŁUGUJE NA DOM i też chce mieć swojego człowieka
28. Najbardziej przytulasty był właśnie ten "dorosły" cudowny, czarny i uwielbiający uwalać się -zwłaszcza na leżącego człowieka. Natomiast kota, w domu od małego- oooo! ta to ma charakterek!! [ale i tak jest najbardziej kochanym i rozpieszczonym kotuchem pod słońcem].
29. Ja adoptowałam Miętę zaraz jak odchowała swój pierwszy (i jedyny) miot.
Bardzo jestem szczęśliwa z jej powodu i zawsze będę orędowniczką adopcji dorosłych kotów.
Bardzo się cieszę, że te maluchy będą miały cudownie dzieciństwo i domki z prawdziwego zdarzenia i dorosłość szczęśliwą i starość.
30..Bajka wzięta ze schroniska jako małe kocię, już zapomniała tamte smutne chwile i traktuje dom jakby tu była od zawsze.
Azja, kotka działkowa, ma 1,5 roku - przyszła do nas 1,5 miesiąca temu. I od dwóch tygodni nieustannie nas wzrusza - jej pierwsze wskoczenie na kolana było prawie rodzinnym świętem a przyjście rano do łóżka i ułożenie się na poduszce zaskutkowało moim godzinnym prawie bezruchem (całe szczęście że to była niedziela ). No i przybiega na każde zawołanie i codziennie wita nas wracających z pracy, mrucząc i kręcąc ósemki. Od razu też wiedziała do czego służy drapak i kuweta a przecież to działkowe stworzenie . Cudny kot
31..Wiele jest z takiego dorosłego kotucha radości, a ile satysfakcji, gdy okazuje swoją miłość i przywiązanie! Przed chwileczką dzwoni do mnie TŻ i mówi:
TŻ: - Coś ci powiem, ale musisz usiąść!
Ja: - Shocked
TŻ: - Siedzisz już, no to trzymaj się mocno!
Ja: - Shocked
TŻ: - Soyka siedziała mi na kolanach
Ja: - Shocked Shocked Shocked
TŻ: Naprawdę!! dance balony
Ja: dance balony dance
Razem: dance balony dance balony dance

Bo mały kociak to zupełnie inna historia, a u dużego na miłość i zaufanie trzeba sobie zasłużyć i potem człowiek jest strrrrrrrrasznie dumny !
32. Ja tez mam w domu kota dorosłego, którego przygarnęłam ze schroniska.
Lucek jest wspaniałym kotem, to on mnie codziennie wita kiedy wchodzę do domu wracając z pracy. Pozostałe dwa koty wychowałam od maleństwa ,ale wizę różnicę. Lucek mnie 'szanuje", podczas gdy wet. robił mu zastrzyk -objął mnie łapkami za szyję, kiedy jest u mnie na kolanach patrzy mi w oczy, a ślina się leje i leje Jest bardzo spokojny i opanowany. Pozostałe koty tylko patrzą żeby coś zmajstrować.
Młode koty szybciej znajdują chętnych nabywców (mówię o schronisku) Starsze czeka tam dożywocie. Ja również zwracałam się niejednokrotnie z apelem o adopcję starszych kotów. Udało mi się wyciągnąć ze schroniska w ubiegłym roku 6 dorosłych kotów ( nawet 8-latka).Wszyscy są zadowoleni, wiem ponieważ mam z właścicielami kontakt.
33. W 2003 roku przygarnęliśmy 2 koteczki dorosłe : Malwinkę i TYgrysię. Zostały same po śmierci starszej pani i nikt ich nie chciał. Na początku trzymały się razem. Jak one się kochały! Tygrysia pilnowała Malwinki w ogrodzie, żeby się jej nic nie stało.
Teraz więzi między nimi rozluźniły się, bo mieszkają w większej kociej społeczności. Są kochane. Malwinka ze strachliwej, chudziutkiej koteczki stała się tłuściutką, gadatliwą dziewczynką. Nie odstępuje mnie. Właśnie siedzi przy mnie i mruczy. A Tygrysia jaka słodka ! Mam jeszcze 5 innych kotów, którym dałam dom, gdy były już dorosłe. Zmieniłam miejsce zamieszkania i żaden nie uciekł na stare śmieci. Zwłaszcza Balbina. Po pierwszym spacerze po okolicy wróciła tak szczęśliwa ! No cóż, stwierdziła, że znalazła terytorium niezwykle bogate w myszy, na które uwielbia polować, a następnie je zjadać. Nasze koty są bardzo grzeczne. Śpią w nocy i nie wiem nawet, że mam w domu 10 kotów. Miałam oczywiście też i małe kociaki, lecz nie ma porównania. Adopcja dorosłych kotów to na pewno mniej problemów wychowawczych. W zeszłym roku zaopiekowaliśmy się wynędzniałym kotem, który błąkał się po okolicy od wiosny. Teraz Kacperek jest tak radosny. Po prostu widać, że cieszy się ze swojego domku.
34. A co do adopcji dorosłych kotów, to małe są małe tak krótko... zaraz i tak się robią dorosłe. Ja bardzo sobie chwalę moje adoptowane "doroślaki" czyli Migdzia i Balbinę. Newton się znalazł, jak miał ok. 4 - 5 miesięcy, i pamiętam jak myślałam " O Boże! Żeby on już urósł i przestał tak latać po ścianach i wrzeszczeć przez 20 godzin na dobę... "

"O Dorosłym Kocie Tułaczu" autor: Majorka
(dla Kota Sylwestra)

Taki kot nie ma w głowie fiu bździu,
taki kot już myśli inaczej,
nie wydrapie ci w kanapie dziur,
komu, komu Kota Tułacza?

Taki kot do rozmów partnerem,
jego myśl krąg wielki zatacza,
taki kot, to kot z charakterem,
komu, komu Kota Tułacza?

Taki kot jest często mądrzejszy
od takiego, co księgi przytacza,
już nie mówiąc, że jest ładniejszy...
Komu, komu Kota Tułacza?

Tekst zaczerpnięto z forum miau.pl

W górę


Jak oswoić dzikiego kota:

Wzrok: odwracać wzrok kiedy kot spojrzy na Ciebie, jeśli patrzy cały czas to spojrzenie w jego oczy i odwrócenie wzroku, spojrzenie i odwrócenie ...

Węch: zrobić wszystko co można aby pachnieć tak jak on ..wytrzeć dłonie w coś na czym leżał, nawet o wewnętrzne ścianki kontenera (no chyba, że  kot załatwił się w kontenerze ...)

Słuch: mówić takim głosem jak do małego dziecka ... ale UWAGA: wolne tempo głosu, mówić cicho z wyraźnymi emocjami w głosie.
Jak doprawić głos emocją tak aby był "wiarygodny" dla kota? Przypomnij sobie jakąś sytuację z życia gdy mówiłeś lub mówiłaś do kogo głosem pełnym ciepła i troski ... Przypomnij sobie jak to było, zobacz i usłysz to w JAKI sposób wtedy mówiłaś lub mówiłeś.
Pamiętajcie, że koty (jak wszystkie inne ssaki) mają korę nową mniej rozbudowaną niż człowiek, mechanizmy poznawcze są u nich zdecydowanie uboższe. Kierują się instynktem czyli główną rolę pełni tzw. układ limbiczny (z ciałem migdałowatym na czele). Ich zachowania w stresie są ograniczone to bardzo prostych reakcji: bezpieczne - niebezpieczne, swój - obcy, przyjemnie - nieprzyjemne (itd.).
Mechanizm jest bardzo prosty: bodziec - emocja - reakcja.
Bodziec to to wszystko co kot widzi, słyszy i czuje. Jeśli zapanujesz nad bodźcem - zapanujesz nad reakcją kota.
Właśnie dlatego tak ważne jest dostrojenie się do kota, dopasowanie na poziomie wszystkich jego zmysłów.

I przykład z życia:
... zastosowałem wielokrotnie już wypróbowany sposób na przeniesienie zestresowanego kota, który reaguje atakiem na próby zbliżenia z jego "kryjówki" do kontenerka. Mocno wytarłem dłonie w ręcznik, który towarzyszył Bidzie w podróży. W ten sposób stłumiłem obcy zapach na moich dłoniach. Następnie delikatnie przykryłem Bidę tymże ręcznikiem (ale tak aby co najmniej połowa jej ciała była odkryta). Następnie - cały czas do niej mówiąc i odwracając wzrok za każdym razem gdy na mnie spojrzała delikatnie zacząłem ją przez ten ręcznik głaskać.
Bida oczywiście cały czas ostro syczała i warczała. Ograniczyła się jednak tylko do dwóch dość, gwałtownych ataków pazurami i zębami. Potem już tylko coraz ciszej warczała. Po kilku minutach głaskania przez ręcznik, pogłaskałem ją głowie, przy uszach (tam gdzie kot ma gruczoły wydzielające jego zapach). Jeszcze chwilka i moja dłoń pachniała tak jak ...Bida.
Mogłem zabrać ręcznik i głaskać ją bez niego (a Bida cały czas warczała). W końcu gdy odwróciła łepek i wyraźnie się rozluźniała, ponownie przez ręcznik ująłem ją w dłonie i szybko przeniosłem do kontenerka (opisany sposób to jeden z najlepszych jakie znam na poradzenie sobie z kotem w stresie).
W domu natychmiast po otworzeniu kontenerka czmychnęła do szafy (w której siedzi od ponad 2 godzin). Cóż, dam jej jeszcze godzinę, dwie na odetchnięcie a potem otworzę szafę tak aby mnie widziała, usiądę na podłodze z książką i ...czeka mnie parę godzin lektury w oczekiwaniu na pierwsze symptomy "akceptacji" mojej osoby ze strony Bidy.
Prawdopodobnie te kilka godzin nie wystarczy. Z moje doświadczenia wynika, że będzie musiało minąć kilkadziesiąt godzin, bądź nawet kilka dni. Nic to, ważne aby Bida jak najszybciej poczuła, że trafiła do domu gdzie wszyscy ją kochają.
... Krótko po północy rozgościłem się w szafie.
Posiedzieliśmy chwilkę (znaczy się ja i Biudusi) lekko oparci o siebie, po czym niby to niechcący musnąłem ją dłonią. Bidunia: wrrrrrr, mrauuuuu, ssssss... no dobra, poczekamy ....
po 10 minutach znowu niby to przypadkiem, patrząc zupełnie w inną stronę muśnięcie ..cisza
... kolejne muśnięci ..cisza... dobra nasza myślę sobie i ... startuje w konkury do Bidy.
Nieco śmielej, ba nawet całkiem bezczelnie, na grzbiecie jak najbliżej ogona zaczynam delikatnie głaskać ją i pozdrapywać obserwując pilnie koniec jej ogona (Bida w tym czasie leżała i nie za bardzo wiedziała co właściwie ma robić). Drapię, głaszczę, drapię ...od ogona do środka grzbietu i z powrotem ... cały czas patrze na koniec ogona. Jest! To na co czekałem ...sam koniuszek ogona poruszył się, uniósł lekko w górę i opadł, i znowu do góry i na dół.
- Noooo, koleżanko Bidusiu to ja już Cię mam!
Nie patyczkując się dłużej zaczynam ją głaskać i drapać "na całego", obiema dłońmi. Kiedy doszedłem do uszu i skroni Bidunia całkiem zgłupiała: zaczęła się wyginać na wszystkie strony i włączyła "betoniarkę" (czyż betoniarka nie jest czymś absolutnie wyjątkowym?)!
Drapałem ją i głaskałem przez prawie pól godziny.
W końcu wziąłem ją delikatnie na ręce i położyłem sobie na kolanach.
- Wrrrr ... i cisza. Podrapałam ją jeszcze przez chwilę i dopiero wtedy zdecydowanie wskoczyła znowu na swoje miejsce w szafie. Wyszedłem z przedpokoju. Odczekałem 20 minut.
Czas na egzamin.
Podszedłem do szafy i zdecydowanym ruchem znowu zacząłem ją głaskać. Nie warczała, co więcej po chwili znowu zaczął się koncert mruczenia (hmm ...mam wrażeniem, że poprzedni właściciele nigdy jej nie drapali i nie głaskali w taki sposób jak ja to robiłem).
1:40 ... gdybyż ona wiedziała jaką przygotowałem perfidną zdradę

[Nie pisałem tego wcześniej ponieważ nie chciałem - być może- niektórych z Was martwić ale Bidusia w trakcie transportu postanowiła się w transporterku załatwić. I to w dodatku w konsystencji mocno rzadkiej. No i oczywiście cała się upaćkała. Dosłownie cała. Już po 10 pierwszych minutach w całym domu unosił się zapach któremu do Chanel Nr 5 naprawdę dużo brakowało. No, ale chciał nie chciał, nosy domowników nie były przez te kilka godzin sprawą priorytetową.]

Wróćmy do ZDRADY. W trakcie intensywnych pieszczot dokonałem szybkiego przeglądu sytuacji i stwierdziłem, że - niestety - bez kąpieli Bidusi to się nie obędzie (ja zresztą również nadawałem się tylko do kąpieli bo efektem ubocznym "pieszczotek" były ręce po łokcie w czymś co nie przypominało odżywczej maseczki).

Czas więc na kąpiel. Pozwoliłem Bidzie wejść do szafy. Po czym spryskałem się odświeżaczem i założyłem kominiarkę (nie chciałem aby w trakcie tak przykrej czynności dla kota jak kąpel Bida zorientowała się kto jej to robi). Podszedłem do szafy i nie bacząc na warknięcia wziąłem Bidule i włożyłem do miski z przygotowaną kąpielą. Bida zdębiała. Zamurowało ją kompletnie. Stała w tej misce (trzymałem ją delikatnie za grzbiet) i nie wiedziała co począć.
Nie czekając, aż się otrząśnie, szybko (w ciągu 2 - 3 minut) dokładnie ją umyłem, po czym zawinąłem w suchy ręcznik. Już oprzytomniała i wyrywała się jak diabli, nie warcząc jednak ale jedynie popłakując. Wytarłem do prawie sucha i pozwoliłem wejść do szafy.

WOW! Kiedy kończyłem ten akapit Bida przemaszerowała przedpokojem. Luuuuuudzie jaka ona jest piekna!

Proces adaptacji każdego kota jest nieco inny. Choć ja stoję na stanowisku, że odrobina (czasami większa, czasami mniejsza) aktywności ze strony gospodarzy nowego domu i proces ten można wydatnie skrócić.


Tekst zaczerpnięto z forum miau.pl

W górę


Dom tymczasowy dla kota- jak "nim" zostać i co nas czeka?

Najczęstszą obawą jest po prostu obawa o własne koty o ich zdrowie (to psychiczne też).
Dlatego pierwszą rzeczą, którą powinno się zrobić (jeśli jest taka możliwość przed zabraniem ich do domu) to wizyta kontrolna u weta i obowiązkowe testy (białaczka i FIV) a także odpchlenie i odrobaczenie. Jeśli nie ma takiej opcji to pomimo wszystkich szczepień u własnych kotów do czasu kiedy nie jest się pewnym, że kotek zdrowy należy je izolować, zachować ostrożność i szczególną higienę. Najważniejszy jest jednak punkt wyjściowy czyli zaszczepieni, wykastrowani, zdrowi rezydenci.

Jak przekonać rodziców, współmałżonka, rodzinę?

Zrobić im wykład o empatii, nauce odpowiedzialności za żywe stworzenie procentujące w
przyszłości większą odpowiedzialnością za siebie, za swoją rodzinę itp.

A oto kilka innych argumentów:
1. Kot zginie, jeżeli mu nie pomożemy
jeżeli kot jest zdrowy, można spróbować pokazać zdjęcia chorych na KK kotów z informacją, że kot bez opieki lada moment może zachorować
2. Izolacja - jeżeli już zdecydujemy się na wzięcie kota, musimy zapewnić rodzinę, że będzie bezpiecznie - czyli odizolujemy kota od innych zwierząt. Najlepsze są klatki wystawowe (często do pożyczenia w lecznicach), pudła (z otworkami!!!), odizolowane pomieszczenia.
3. Wiadomo, że zapewnienie, że to na trochę - niewiele daje. często rodzina myśli - na trochę- a potem zostanie na zawsze... Warto powiedzieć, że domek czasowy zajmuje się leczeniem a potem szukaniem nowego domku, tak aby kot miał zapewniony dobry byt
4. kolejnym argumentem będą na pewno pieniądze. I tu warto powiedzieć o wspomaganiu osób pomagających kotom - datki, karma, czy pomoc gminy i lecznic w leczeniu bezdomnych kotów...

Jeżeli te argumenty zdrowo-rozsądkowe nie zadziałają, warto spróbować pokazać zdjęcia kotów przed pomocą i po... To chyba ruszy najbardziej oporne serca...
Na początek najlepsza jest tzw. "łatwa adopcja". Niestety ale pewne koty znajdują dom szybciej niż inne. Najszybciej - zdrowe kocięta w "chodliwych" kolorach (rude, tri, srebrne).
Można przeprowadzić w domu poważną rozmowę i postawić duży akcent na to, że jest się domem TYMCZASOWYM. Wziąć takiego właśnie "łatwego" kociaka. Jeśli pierwszy kociak "zniknie" od nas w 2-3 tygodnie, dużo, dużo łatwiej będzie nam przynieść do domu kolejnego, a nawet kolejne.

Plusy bycia domem tymczasowym:

Największy to świadomość ratowania życia.
Potem przez dłuższy czas nie ma nic równie ważnego a na kolejnych miejscach można umieścić to, że rezydenci mają z kim się bawić, możemy się spełniać w odchowywaniu ślicznych kuleczek, które są jak tornado, nie musimy oglądać TV, mamy lepsze widoki na żywo w domu, nabywamy kolejne sprawności: łapacza domowego, obłaskawiacza dzikusów itp. Ile to radości i jaki powód do domu człowiek ma gdy taki dzikus wejdzie na kolana i rozmruczy się ze szczęścia.

Minusy bycia domem tymczasowy:

To musi być przemyślana decyzja gdyż:
Potrzebny jest czas i pieniądze, kotki jędzą, potrzebna jest dobra karma, wymagają leczenia, to wszystko kosztuje nawet w lecznicach, które są pozytywnie nastawione do "dzikich" kotów i dają rabaty.
Do lecznicy trzeba dojechać, odczekać w kolejce. Finansowa pomoc z zewnątrz na wszystko nie wystarczy.
Bardzo przydatna jest klatka - koszt ok.170zł albo chociaż kontenerek min. 20 - 25 zł.
Koszt odrobaczenia, odpchlenia i testów na białaczkę z FIV-em to ok. 100 zł.
Szczepienia podstawowe - ok. 40-45 zł
Dochodzi stres związany z tym, że kotki rosną, a domków nie widać, ogromny stres, kiedy koty chorują i nie można im pomóc, czasem trzeba podjąć decyzję o uśpieniu. Jeżeli nie mamy swoich kotów to należy zabezpieczyć okna, balkon, zorientować się, które z roślin u nas w domu są trujące i je również zabezpieczyć podobnie jak kable, które mogą stać się przyczyną nieszczęścia.

W górę


O "wyższości" posiadania dwóch i więcej kotów nad jednym

Argumentów jest cała masa:

1. Dwa koty zajmują się sobą i dostarczają sobie wzajemnie rozrywki
2. Kot, który ma ochotę wbić zęby i pazury w kogoś innego, wybiera drugiego kota zamiast właściciela
3. Oglądanie dwóch bawiących się kotów jest nieporównywalnie bardziej interesujące od oglądania jednego kota
4. Jeśli masz ochotę na przytulanki z kotem, a Twój kot nie, zawsze możesz spróbować z drugim kotem!
5. Dwa koty to dwa razy tyle mruczenia!
6. Spośród swoich ulubionych kolorów kotów możesz wybrać od razu dwa!
7. Dwa koty tworzą znacznie więcej interesujących estetycznie układów przestrzennych w czasie snu
8. Kupowanie całej wyprawki dla kota (kuweta, drapak...) jest bardziej uzasadnione ekonomicznie, jeśli będą z niej korzystać dwa koty
9. Jeśli masz dwa koty, to o połowę mniejsze jest ryzyko, że nową, śliczną, właśnie kupioną zabawką nikt nie będzie się chciał bawić!
10. Dwa koty się lepiej chowają - nie czują się samotne jak zostają same w domu, mają się do kogo przytulić.
11. Nie rozrabiają tak bardzo jak jedna sztuka, bo się bawią ze sobą zamiast psocić w domu.
12. Jeśli kot od małego sam jest wychowywany, to może stać się agresywny w stosunku do innych zwierząt.
13. Marnuje się mniej jedzenia (najbardziej wybredne są jedynaki a tutaj nie zje jeden to drugi pomoże)
14. Kot jest zdrowszy psychicznie - ma namiastkę zycia w normalnym kocim świecie, nie tkwi w przekonaniu, ze jest jedynym kotem na świecie, ma szansę rozwinąć normalne kocie zachowania i sposób komunikowania się.
15. Mają mniejszą skłonność do otyłości (która jest zmora kotów niewychodzących), dzięki większej dawce ruchu, bo żaden człowiek nie zastąpi kotu drugiego kota do zabawy. Jako szczupłe- są zdrowsze, zatem mniejsze wydatki na weta.
14. I wreszcie - biorąc dwa koty zapewniasz dom dwa razy większej liczbie potrzebujących kotów.

Zauważmy, że praktycznie wszystkie te argumenty odnoszą się także do następnych pytań - dlaczego lepiej 3 koty...., 4 koty.... itd

W górę


Najczęściej występujące choroby u kotów,
ich objawy i sposób leczenia.

Kocia panleukopenia

Definicja
Kocia panleukopenia jest jedną z najczęstszych chorób wirusowych kotów. Jest także nazywana kocim zakaźnym zapaleniem jelit i kocią nosówką
- wirus kociej panleukopenii (FPV) jest parwowirusem
- FPV jest stabilny i oporny na większość środków dezynfekcyjnych poza formaldehydem i glutaraldehydem
- FPV powoduje chorobę u kotowatych oraz niektórych innych gatunków zwierząt, np. fretek
- wirus przenosi się bezpośrednio od zainfekowanych zwierząt lub za pośrednictwem ich wydzielin i wydalin, zwłaszcza kału
- największa częstotliwość występowania panleukopeni ma miejsce u kotów w wieku 3 do 5 miesięcy

Patofizjologia
- wirus potrzebuje do rozmnażania szybko dzielących się komórek - tkanki limfatycznej, szpiku kostnego, krypt jelitowych, u noworodków także może powodować uszkodzenia gałki ocznej oraz ośrodkowego układu nerwowego (OUN)
- zakażenie przez łożysko powoduje wczesne zamieranie zarodków, ich resorpcję lub ronienie
- zakażenia systemowe - powaga uszkodzeń jest zwiększana przez bakterie jelitowe (dodatkowe zakażenia, wtórne do panleukopenii)
- zakażenie OUN - uszkodzenie móżdżku, nerwu wzrokowego, siatkówki w wyniku zakażenia w okresie płodowym lub we wczesnym okresie noworodkowym

Objawy kliniczne
- temp 40 - 42 C, bardzo częsta
- depresja i anoreksja
- wymioty podbarwione żółcią, nie powiązane ze spożyciem pokarmu
- silne i szybko postępujące odwodnienie
- biegunka, jeżeli jest obecna, następuje w późniejszym etapie choroby
- jelita mają charakterystyczną, "linowatą" konsystencję i są bolesne przy omacywaniu
- można spotkać wylewy punkcikowate powiązane z zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC, zespół charakteryzuje się masywnym krzepnięciem krwi w naczyniach włosowatych, wtórny do innych chorób, prowadzi do śmierci z powodu zaburzeń krążenia)
- przy silnych objawach i infekcjach wtórnych może dochodzić do śmierci
- ciężarne kotki mogą ronić, może dochodzić do mumifikacji płodów i bezpłodności
- noworodki mogą wykazywać niezborność móżdżkową (problemy z koordynacją ruchów, wysokie unoszenie kończyn, zbyt długie kroki)
- kocięta zakażone w fazie płodowej mogą wykazywać dysplazję siatkówki, jej pofałdowanie i odklejanie (obserwowane jako ślepota)

Diagnoza
Hematologia i biochemia :
- początkowo ma miejsce leukopenia (obniżenie poziomu leukocytów), ustępująca po 24-48 godzinach
- częściej dochodzi do neutropenii (obniżenie poziomu neutrofilów)
- anemia, spowodowana utratą krwi do światła jelit
- trombocytopenia (obniżenie poziomu płytek krwi) w przypadku wystąpienia DIC
- nieznaczne do średnich podniesienie ALT, AST i bilirubiny
- rzadko żółtaczka
- w przypadkach zakażeń płodowych i noworodkowych możliwa azotemia
Badania serologiczne, izolacja wirusa
- rzadko stosowane, ale możliwe

Diagnoza różnicowa (choroby dające podobne objawy)
- salmonelloza - leukopenia i ostre zapalenie żołądka i jelit
- białaczka - j.w.

Postępowanie
- nie podawanie wody i pokarmu doustnie w przypadku wymiotów
- intensywna płynoterapia
- transfuzja krwi i/lub osocza w przypadku silnych zaburzeń hematologicznych
- w przypadku intensywnych wymiotów leki przeciwwymiotne
- antybiotyki o szerokim spektrum działania - kontrolowanie zakażeń wtórnych
- podawanie witamin z grupy B
- leki osłaniające śluzówkę przewodu pokarmowego
- leki obniżające motorykę jelit powinny być unikane w terapii (leki przeciwwymiotne!!!) ponieważ zwiększają ryzyko wchłaniania toksyn ze światła przewodu pokarmowego

Monitorowanie pacjenta
- pomiar poziomu i rozkładu białych krwinek w ciągu 24-48 godzin od pierwszego badania
- stopniowe zwiększanie podaży doustnej pokarmu i płynów, na początku pokarmy półpłynne

Zapobieganie
- szczepienie matki, najlepiej przed ciążą
- odporność siarowa (przeciwciała otrzymane od matki z siarą) utrzymują skuteczny poziom odporności biernej u kociąt do 12-14 tygodnia życia
- szczepienie kociąt w wieku 12 tyg i powtórka 15-16 tygodni
- w przypadku silnego narażenia kociąt na wirusa - pierwsze szczepienie w wieku 9 tyg, drugie 12 tyg

Zakaźne zapalenie otrzewnej

Definicja
Zakaźne zapalenie otrzewnej (FIP) jest wysoce śmiertelną chorobą wirusową kotów, o trzech podstawowych postaciach: wysiękowej (mokrej), nie wysiękowej (suchej) i mieszanej

Charakterystyka wirusa
- wirus FIP (FIPV) jest RNA-wirusem z grupy koronawirusów
- FIPV jest niestabilny i łatwo ulega unieszkodliwieniu przy użyciu standartowych środków dezynfekcyjnych
- najczęściej występuje u kotów w wieku poniżej 4 roku życia
- FIPV dostaje się drogą pokarmową i inhalacyjną
- wirusy FeLV i FIV zwiększają prawdopodobieństwo zakażenia FIP

Postaci choroby
- forma wysiękowa jest najczęstsza i charakteryzuje się obecnością wysięku w jamie otrzewnej, ew. w jamie opłucnej
- forma nie wysiękowa (sucha) charakteryzuje się obecnością ziarniniakowych (szarobiałe guzki różnej wielkości) zmian w jamie otrzewnej i narządach wewnętrznych

Patofizjologia
Zasady ogólne:
- najczęściej zakażenie droga pokarmową i/lub wziewną, ale również możliwe zakażenie śródmaciczne
- po pierwotnym namnożeniu się w jelitach , namnaża się w makrofagach, wchodzi do krążenia ogólnego, atakuje śródbłonek naczyniowy, powodując zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), zapalenie naczyń, które owocuje ucieczką bogatego we włóknik osocza poza światło naczyń
- koty cechujące się silną odpornością komórkową samodzielnie eliminują wirusa i zdrowieją lub nie okazują żadnych objawów klinicznych

Zmiany wysiękowe
- są następstwem zapalenia naczyń
- występuje w przypadku, gdy odporność komórkowa była nieefektywna, także przeciwciała w osoczu nie były w stanie wyeliminować wirusa
- reakcja antygen-przeciwciało może być wręcz szkodliwa dla organizmu, powodując reakcję uczuleniową (typ Arthusa - odsyłam do netu, nad nią przystawać nie będę)
Zmiany bezwysiękowe
- występują u kotów z częściową (efektywną) odpornością komórkową
- zmiany ziarniniakowe to rezultat odizolowania przez organizm ognisk, w których wirus przetrwał działanie układu odpornościowego
Postać mieszana
- tylko mała ilość wysięku, niejasna fizjopatologia

Objawy kliniczne
- początek choroby może być nagły lub rozwijać się powoli
- początkowe objawy są niespecyficzne (np. anoreksja, spadek masy ciała, despresja, odwodnienie)
- temperatura 39,5 - 41 C, oporna na podawanie antybiotyków, faluje (obniża się i podwyższa) w ciągu dnia
Forma wysiękowa:
- gorączka
- wodobrzusze, znaczące powiększenie powłok brzusznych
- przyspieszone oddechy, stłumione szmery sercowe, jasne śluzówki
Forma sucha
- początek jest podstępny, niezauważalny
- często gorączka i spadek masy ciała
- objawy zależą od tego, jakie narządy są zaatakowane: najczęściej narządy jamy brzusznej (nerki, węzły chłonne, otrzewna, wątroba - zaburzenia typowe dla tych narządów), rzadziej ośrodkowy układ nerwowy (rodzaj zaburzeń zależy od lokalizacji w OUN), najrzadziej uszkodzenie gałek ocznych (objawia się ślepotą)

Diagnoza
Hematologia i biochemia:
- zwykle neutrofilia , eozynofilia (podniesienie poziomu neutrofili, eozynofili), limfopenia (obniżenie poziomu limfocytów)
- anemia (łagodna do średniozaawansowanej, normocytarna, normochromatyczna) jako wynik hamującego działania choroby na wytwarzanie erytrocytów
- często podniesiony poziom białek osocza >7,8 g/dl
- podniesione poziomy enzymów wątrobowych i bilirubiny
- podwyższony poziom fibrynogenu, skutkujący DIC
Ocena wysięku pobranego z jamy otrzewnej:
- jasnożółty do ciemnożółtego, ciągnący, lepki
- poziom białka >=5-12 g/dl
- krzepnący na powietrzu
- wysoka zawartość elementów komórkowych z 1600-25000 leukocytów w mikrolitrze
Badanie serologiczne:
- obecne są komercyjne testy ELISA, trzeba je wykonać dwukrotnie w odstępie 2 tygodni

Diagnoza różnicowa (choroby dające podobne objawy):
- toksoplazmoza
- FeLV
- FIV

Postępowanie
- nie ma skutecznej terapii w przypadku formy wysiękowej lub znacznego uszkodzenia narządów wewnętrznych przy postaci suchej
- można stosować leki nowej generacji - interferon, paciorkowcową proteinę A, AZT, Lydium, Baypamun - opisane przy FeLV
- postępowanie jest paliatywne, najlepsze wyniki przynosi u kotów nie wykazujących objawów klinicznych, daje krótkie okresy remisji choroby
- Prednisolon 4 mg/kg m.c. doustnie 1 raz dziennie, również w kombinacji z cyklofosfamidem 2 mg/kg m.c. 1 raz dziennie
- antybiotyki o szerokim spektrum działania
- monitorowanie funkcji nerek i szpiku kostnego
- rokowanie jest ostrożne do złego
- forma wysiękowa najczęściej kończy się śmiercią w ciągu 5-7 tygodni od wystąpienia objawów klinicznych. Przy postaci suchej czas życia zależy od jej zaawansowania, ale jest znacząco dłuższy niż w formie wysiękowej

Zapobieganie
- w Polsce nie ma możliwości profilaktyki
- w USA stosowana szczepionka donosowa
3. Infekcja wirusem kociej białaczki

Definicja
Wirus kociej białaczki (FeLV) powoduje spontaniczne nowotworzenie u kotów. Ponadto powoduje obniżenie aktywności szpiku kostnego i obniżenie odporności (immunosupresję)

Przyczyna
Charakterystyka wirusa
- FeLV jest retrowirusem, namnażającym się w szpiku kostnym, śliniankach i nabłonku dróg oddechowych
- nie powoduje uszkodzenia komórek (nie jest cytopatyczny) i pączkuje z błony komórkowej
- są trzy podgrupy wirusa: A (u wszystkich kotów chorych), B (tylko razem z A, u 50% kotów chorych) i C (najrzadziej, mutacja A)
Epidemiologia
- FeLV przenosi się tylko bezpośrednio za pośrednictwem śliny, potrzebny jest bliski, długotrwały i bezpośredni kontakt by doszło do przekazania zakażenia
- ew. możliwe zakażenie za pośrednictwem innych wydzielin i wydalin, ale rzadkie i mało prawdopodobne
- możliwe zakażenie śródmaciczne
- jest jedną z najistotniejszych przyczyn śmierci i ciężkich chorób przewlekłych u kotów domowych
- FeLV jest wrażliwy na popularne środki dezynfekcyjne, mydła, ciepło i suszenie

Patofizjologia
Podstawowe informacje
- większość kotów jest narażona na kontakt z wirusem już we wczesnym okresie życia
- po zakażeniu drogą pokarmową wirus atakuje tkankę limfatyczną nosa i gardła, po 2 tygodniach dochodzi do postaci ostrej choroby
- u ok. 40% kotów układ odpornościowy zwalczy infekcję całkowicie, kot będzie zdrowy i odporny na ponowne zakażenie przez wiele lat
- u ok. 30% kotów układ odpornościowy nie da rady zniszczyć wirusa, będą one stale chore, produkujące wirusa - są źródłem zakażenia dla innych kotów
- u ok. 30% kotów dojdzie do zakażenia latentnego - układ odpornościowy będzie w stanie stłumić infekcję, ale nie zniszczyć wszystkich wirusów. Przetrwają one ukryte w organizmie i z czasem może dojść do uaktywnienia wirusa i postaci klinicznej choroby. Możliwe jest także nie ujawnienie się infekcji do końca życia kota a nawet zwalczenie infekcji wyzdrowienie (bardzo rzadko)
- przy niewystarczającej odpowiedzi immunologicznej FeLV przedostaje się do szpiku kostnego, atakując komórki prekursorowe krwinek
- część kotów, które nie wyeliminowały całkowicie wirusa może przechowywać go w formie nieczynnej (latentnej) w komórkach szpiku kostnego
- późniejszy stres lub zaburzenia odporności może reaktywować latentnego wirusa
- częściowa odpowiedź immunologiczna, mająca miejsce zanim FeLV doprowadzi do obniżenia aktywności szpiku kostnego, czyni z części kotów rezerwuar infekcji dla pozostałych kotów
Wpływy środowiskowe
- życie w dużej grupie i stres zwiększają ryzyko zakażenia
- koty wykazujące stały wynik dodatni w testach białaczkowych mają znacząco wyższe ryzyko śmierci związanej z chłoniakiem lub nienowotworowymi zaburzeniami związanymi z obniżeniem odporności
- część szczepów FeLV może być niezdolna do samodzielnego zakażenia i może wymagać do replikacji obecności wirusa "pomocniczego", takiego jak wirus kociego mięsaka

Choroby nowotworowe

Białaczka

Definicja:
- komórki nowotworowe to limfoblasty, zazwyczaj komórki T u kotów i B u psów
- to gwałtownie postępujaca choroba nowotworowa kotów i psów młodych i w średnim wieku
Objawy kliniczne:
- letarg, anoreksja
- czasami krwawienia
- objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, jeżeli dochodzi do zaatakowania opon mózgowych lub rdzeniowych: zazwyczaj zaburzenia nerwów czaszkowych
- jasne błony śluzowe
- powiększenie śledziony, uogólnione powiększenie węzłów chłonnych
- czasami gorączka lub inne objawy infekcji bakteryjnych
Diagnoza
- badanie morfologii krwi jest czasami istotne w diagnozie jeżeli wskazuje poziom > 20000 leukocytów w mikrolitrze
- badanie szpiku kostnego (biopsja) jest niezbędne, jeżeli poziom leukocytów we krwi jest normalny lub wręcz obniżony, wskazane przy podniesionym poziomie leukocytów we krwi (potrzeba wykonania kilku biopsji)
Postępowanie:
- poziom neutrofili > 3000/mikrolitr - leki mielosupresyjne (patrz chłoniak)
- poziom neutrofili < 3000/mikrolitr lub poziom płytek krwi < 75000/mikrolitr - leki oszczędzające szpik kostny: vinkrystyna, prednisolon, L-asparaginaza (raczej nieskuteczna u kotów)
Monitoring pacjenta:
- badanie morfologii krwi co 5-7 dni (podczas chemioterapii)
- badanie moczu w kierunku krwawień
- zapobieganie zakażeniom wtórnym (antybiotyki o szerokim spektrum działania)
-jeżeli po roku terapii nie doszło do nawrotu choroby można rozważyć zaprzestanie leczenia
- skuteczne wyleczenie u ok. 25% kotów po zastosowaniu kombinacji vinkrystyna/prednisolon

Chłoniak

Definicja
- nowotwór z tkanki limfatycznej, pierwotnie atakujący węzły chłonne oraz narządy trzewne, takie jak wątroba czy śledziona
- najczęstsza choroba nowotworowa węzłów chłonnych
Przyczyny
- choroby wirusowe : FeLV, podobno też czasami FIV
- predyspozycje genetyczne
- narażenie na czynniki rakotwórcze
Klasyfikacja:
- u kotów najczęstsza postać śródpiersiowa, potem pokarmowa, nerkowa, rozsiana, białaczkowa.
Objawy kliniczne:
- u kotów średnia wieku 3 lata dla kotów FeLV-dodatnich i 7 lat dla kotów FeLV-ujemnych
- postać śródpiersiowa: zaburzenia oddechowe, często obrzęk twarzy i kończyn piersiowych, wielomocz, zwiększone pragnienie, anoreksja, osłabienie
- postać pokarmowa: spadek masy ciała i letarg, wymioty, biegunka, z krwią lub bez krwi
- postać nerkowa: niewydolność nerek, mocznica
- postać rozsiana: uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, brak apetytu, letarg, spadek masy ciała, zwiększone pragnienie, zwiększona produkcja moczu, powiększenie wątroby i śledziony, zaburzenia widzenia
Diagnoza:
- badanie fizykalne: jasne śluzówki, często z wybroczynami, powiększenie węzłów chłonnych, powiększenie narządów jamy brzusznej
- badanie morfologii krwi szpiku: wadliwe limfocyty we krwi, obniżenie poziomu płytek krwi, eozynofilów, limfocytów, występowanie jądrzastych erytrocytów; anemia; w szpiku liczne nieprawidłowe limfocyty
zaburzenia biochemii krwi: hiperkalcemia, podniesiony poziom mocznika ikreatyniny (postać nerkowa), podniesiony poziom enzymów wątrobowych (postać wątrobowa)
- przy zakażeniu FeLV najczęsciej postać śródpiersiowa i rozsiana (80%), postać nerkowa (50%), pokarmowa (30%), rzadko skórna
Postępowanie:
- najlepsze perspektywy niesie ze sobą postać rozsiana, zlokalizowane są trudniejsze w terapii
- u kotów FeLV znacząco skraca czas przeżycia
- podawanie leków chemioterapeutycznych : cyklofosfamid, arabionozyd cytozyny, vinkrystyna, 6-merkaptopuryna, tetotrexat, L-asparaginaza, doxorubicyna
- choroba nieleczona kończy się zazwyczaj zgonem w ciągu 4-6 tygodni
- w przypadku wcześnie rozpoczętej terapii przy zakażeniu FeLV osiąga się czas przeżycia około 18 miesięcy
Obniżenie aktywności szpiku kostnego:
- możliwa jest wtórna anemia
- zazwyczaj prawidłowy poziom leukocytów, ale możliwe obniżenie poziomu granulocytów i limfocytów (granulocytopenia i limfopenia)
- szpik kostny normokomórkowy, ale może być obniżona zawartość komórek
Inne syndromy:
- kłębuszkowe zapalenie nerek z zespołem nefrotycznym
- zaburzenia w rozrodzie: niepłodność, ronienia związane z bakteryjnym zapaleniem błony śluzowej macicy
- uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, szczególnie żuchwowych
- powstawanie wyrośli chrzęstno-kostnych i marmurowatość kości
- zaburzenia widzenia
- nietrzymanie moczu
- obniżenie odporności i wtórne zakażenia bakteryjne

Diagnoza
- wg objawów klinicznych + badania dodatkowe

Postępowanie
- omówione przy konkretnych chorobach
- polega głównie na unikaniu zakażeń wtórnych
- leki immunostymulujące np. Lydium, Baypamun
- koty z kliniczną postacią choroby nie mają dużych szans na przeżycie
- koty-nosiciele powinny być otoczone staranną opieką. Należy pamiętać o tym, że mogą one żyć wiele lat i nie chorować. Należy je jedynie odseparować od kontaktu z innymi, zdrowymi kotami, zapewnić im warunki możliwie bezstresowe, dbać o profilaktyczne odrobaczanie i odpchlenie. Nosicieli nie należy szczepić przeciwko FeLV.

Leki najnowszej generacji stosowane w leczeniu białaczki:
Koci interferon gamma
- lek przeciwwirusowy
- jedynym wytwórcą preparatu weterynaryjnego jest Virbac (Virbagen Omega, fiolki po 5 i 10 MU)
- glikoproteina, wytwarzana naturalnie w organizmie
- wywiera wpływ na metabolizm komórek
- hamuje namnażanie wirusa w komórce poprzez wpływ na syntezę dwóch cząstek: PKR (hamuje powstanie białka elF2, przez co blokuje syntezę białek wirusa w rybosomach) oraz 2-5A (indukuje syntezę RNAzy-L, rozkładającej wirusowy mRNA)
- wywiera efekt immunomodulujący na organizm: powoduje zwiększoną prezentację antygenów i receptorów związanych z procesem programowanej śmierci komórki na powierzchni komórek zakażonych wirusem. Jednocześnie podnosi aktywność komórek układu odpornościowego: limfocytów T CD8+, komórek NK i neutrofilów (zwiększona aktywność utleniająca). Komórki układu odpornościowego łatwiej rozpoznają zakażoną komórkę i atakują ją, powodując programowaną śmierć (apoptozę) zainfekowanej komórki.
- spowalnia tempo podziałów komórkowych
- dawkowanie - zazwyczaj 1 MU/1 kg masy ciała podskórnie przez 5 kolejnych dni, terapię można powtarzać co 3 miesiące (są inne schematy stosowania, jednak nie biorę za nie odpowiedzialności)
- hurtowa cena netto 5 fiolek a 5 MU - ok. 180 euro, 5 fiolek a 10 MU - ok. 300 euro
- możliwe skutki uboczne (rzadkie): gorączka w ciągu 3-6 godzin po iniekcji, wymioty, osłabienie, nieznaczne obniżenie poziomu leukocytów, trombocytów i erytrocytów, ustępujące w ciągu kilku dni od zaprzestania terapii
Ludzki interferon alfa
- wszystkie właściwości i sposób działania jak koci interferon gamma
- dawkowanie: 30 IU/kot dziennie doustnie przez 6-7 tygodni - później dochodzi do powstania przeciwciał przeciwko niemu w organizmie kota i unieczynniania go. Istnieje też metoda podawania 30 IU/kot doustnie przez 7 dni, potem 7 dni przerwy, znów podawanie przez 7 dni, 7 dni przerwy i tak dalej. Można go też podawać drogą iniekcji domięśniowych. Maksymalna dawka dzienna to ok. 100 IU/kot.
AZT (Azidothymidine, Zidovudine, Retrovir, Retrovis)
- lek przeciwwirusowy
- inhibitor nukleozydowej odwrotnej transkryptazy (NRTI)
- uniemożliwia wirusowi zainfekowanie zdrowych komórek, jednak nie działa na komórki już zainfekowane
- najlepiej stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi
- dawka 20 mg/kg masy ciała 3 razy dziennie przez 5 dni doustnie może uchronić świeżo zakażonego kota, ale nie działa na koty dawno zakażone
- można również stosowac dawkę 5 mg/kg masy ciała 2 razy dziennie podskórnie (za to dawkowanie nie odpowiadam)
- ma silne efekty uboczne - objawy i oddziaływanie na morfologię krwi jak interferon
Paciorkowcowa proteina A
- lek immunomodulujący
- element ściany bakteryjnej, wiążący fragment Fc przeciwciał (immunoglobulin) typu IgG
- powoduje zwiększenie ekspresji i prezentacji antygenów na powierzchni komórki, ułatwiając wykrycie zainfekowanej komórki przez układ odpornościowy organizmu
- dawka 6,6 mg/kg masy ciała dożylnie dwa razy w tygodniu z prednisolonem

Zapobieganie
- dostępne są szczepionki przeciwko białaczce kotów, ale ich działanie jest kontrowersyjne. Częstym skutkiem ubocznym ich stosowania jest powstanie mięsaka limfatycznego w miejscu iniekcji. Ponadto, nie powinny byc one stosowane u kotów, u których nie zaostało przeprowadzone badanie serologiczne w kierunku FeLV. Szczepienie może być zaniechane w przypadku kota domowego, nie wychodzącego.

Zakażenie wirusem kociego niedoboru immunologicznego (FIV)

Definicja
- zakażenie FIV powoduje nabyty niedobór immunologiczny u kotów

Przyczyna
Charakterystyka wirusa
- FIV nalezy do retrowirusów, jest izolowany z leukocytów krwi obwodowej
- powoduje u kotów i kotowatych chorobę odpowiadającą AIDS u ludzi
- wrażliwy na warunki środowiska zewnętrznego i standartowe środki dezynfekcyjne
Epidemiologia
- rozpowszechniony na całym świecie
- najczęściej przenoszony poprzez ugryzienie i kopulację (możliwe jedynie zakażenie bezpośrednie, przez zwierzę, nie ma zakażeń drogą pośrednią)
- ew. możliwe zakażenie śródmaciczne lub w okresie porodu (np. przy przegryzaniu pępowiny)
- może być izolowany z osocza, śliny i płynu mózgowo-rdzeniowego
- wychodzące, niekastrowane samce to grupa najwyższego ryzyka, chorba rzadziej wystepuje u samic

Patofizjologia
- atakuje białe krwinki, upośledzając ich funkcję i odniżając odporność organizmu
- uogólnione powiększenie węzłów chłonnych nastepuje zwykle w ciągu 3-7 tygodni od zakażenia
- długość fazy bezobjawowej znacząco zależy od warunków środowiskowych, odżywiania, statusu immunologicznego zwierzęcia (może trwać do 7 miesięcy)
- ważną rolę odgrywają zakażenia wtórne do infekcji FIV

Objawy kliniczne:
- są trzy fazy choroby, następujące po sobie
Faza ostra:
- trwa zwykle 4-6 tygodni
- uogólnione powiększenie węzłów chłonnych, gorączka, złe samopoczucie
- wtórne infekcje bakteryjne, głownie układu pokarmowego i skóry
- zaburzenia szpiku kostnego
Faza ukryta (latentna):
- poprzedza fazę przewlekłą, długość nieznana, objawów brak
Faza przewlekła (terminalna):
- ujawnia się zazwyczaj w wieku powyżej 5 lat
- zapalenie jamy ustnej i dziąseł
- biegunka
- przetrwałe infekcje górnych dróg oddechowych i dróg moczowych
- wyniszczenie i dreszcze
- ropne zapalenie spojówek, światłowstręt
- ropne zapalenie przewodu słuchowego zewnętrznego
- objawy neurologiczne: zmiany behawioralne, zachowanie psychotyczne, demencja, mimowolne drgania mięśni twarzowy, padaczka
- wrażliwośc na zakażenia

Diagnoza
- hematologia: obniżenie poziomu neutrofilów (neutropenia), czesto z olbrzymią leukopenią (obnizenie poziomu leukocytów), anemia
- badania serologiczne: komercyjne testy ELISA
- można izolowac wirusa (rzadko stosowane)

Diagnostyka różnicowa (choroby o podobnym przebiegu)
- wszelkie inne przyczyny anemii, leukopenii i immunosupresji

Postępowanie, zapobieganie
- nie ma skutecznej terapii, która mogłaby zniszczyć wirusa lub powstrzymac chorobę
- można jedynie leczyć wtórne infekcje bakteryjne
- brak obecnie skutecznej szczepionki
- jedyna metoda profilaktyki to unikanie kontaktu kotów domowych z dzikimi

Zakażenie kocim wirusem syncytialnym

Definicja
- koci wirus syncytialny/tworzący syncytium (FeSFV) powoduje postępujące zapalenie wielostawowe u zakażonych kotów

Przyczyna
- FeSFV jest retrowirusem, powodującym powstawanie wielojądrzastych zespólni (wielojądrzasta masa protoplazmy wytworzona przez zespolenie wielu komórek) w gwałtownie rosnących populacjach komórek
- wirus dostaje się do organizum poprzez rany gryzione
- najbardziej narażone są koty wychodzące i dzikie
- możliwe zakażenie śródmaciczne

Patofizjologia
- nie wszystkie koty zakażone FeSFV będą wykazywały objawy chorobowe
- większość zainfekowanych kotów wykazyje także infekcje FeLV i/lub FIV
- zapalenie stawów najprawdopodobniej wynika z przewlekłego wytwarzania antygenów i odkładania się kompleksów antygen-przeciwciało (FeSFV-stosowne przeciwciało) w stawach
- zakażenie utrzymuje się całe życie

Objawy kliniczne
- często bezobjawowe
- przewlekłe postępujące zapalenie wielostawowe, zwłaszcza niekastrowane, wychodzące samce w wieku 1,5-5 lat: obrzmiałe, opuchnięte i bolesne stawy, sztywny chód, często uogólnione powiększenie obwodowych węzłów chlonnych

Diagnoza
- badanie mazi stawowej - podwyższony poziom neutrofilów i dużych komórek jednojądrzastych
- badania serologiczne - immunodyfuzja i immunofluorescencja
- hodowla komórek z górnej jaśniejszej warstwy skrzepu krwi zawierającej osocze i krwinki białe

Diagnoza różnicowa (inne choroby dające podobne objawy)
- wszelkie inne możliwe przyczyny zapalenia stawów

Postępowanie i zapobieganie
- nie ma skutecznej terapii infekcji FeSFV, ale postęp choroby może być hamowany przy użyciu leków immunosupresyjnych, np. sterydów
- zwierzęta chore powinny być odizolowane, zwłąszcza z hodowli, w których wystepuje wiele kotów

Koci katar

Definicja i przyczyny
- koci katar to zakażenie górnych dróg oddechowych, które może być powodowane przez jeden lub kilka patogenów
- patogeny to: koci herpeswirus typu 1 (FHV-1), koci kaliciwirus (FCV), reowirusy, bakterie z rodzjów Chlamydia, Mycoplasma, Boedetella, Pasteurella
- badania wykazują że FHV-1 i FCV odpowiadają za 85-90% przypadków kociego kataru
- teoretycznie wszystkie infekcje wywyoływane przez te wirusy są wikłane przez wtórne zakażenia bakteryjne, co znacząco powieksza powagę choroby i śmiertelność

Patofizjologia
Zakażenie od chorego kota
- najczęściej zakażenie od wydzielin i wydalin chorego kota, zakażenie bezpośrednie - mocz, kał, ślina, wypływ z oczu czy nosa
- równie powszechne zakażenie za pośrednictwem przedmiotów, z którymi miał styczność chory kot - ręce, miski, kuwety, ubrania, klatki i tym podobne.
- najrzadziej zakażenie drogą kropelkową (poodobno są w stanie pokonac dystans jedynie 1,2 metra w postaci aerozolu)
Zakażenie od nosiciela
- do nosicielstwa dochodzi u 80-90% kotów, które przechorowały koci katar
- objawy nosicielstwa są zazwyczaj niezauważalne, ew. może się pojawiać wyciek z nozdrzy raz na jakiś czas
- FCV jest rozsiewany stale wraz ze złuszczajacym się nabłonkiem jamy ustnej i gardła
- FHV-1jest rozsiewany okazjonalnie wraz ze złuszczajacym się nabłonkiem jamy ustnej i gardła, zazwyczaj po sytuacjach stresujacych (np. transport, wystawy, podanie glikokortykosteroidów)
- potrzebny jest bliski i długotrwały kontakt nosiciela z kotem zdrowym nieuodpornionym by mogło dojść do zakażenia
- w przypadku FHV-1 może dojśc także do zakażenia śródmacicznego lub zakażenia w trakcie krycia (drogą płciową)
Odporność
- naturalna odporność (siarowa) utrzymuje się do 6-8 tygodnia życia dla FHV-1 i do10-14 tygodnia życia dla FCV
- po przechorowaniu odporność uzyskana w wyniku choroby utrzymuje się jedynie przez 3-4 miesiące

Objawy kliniczne
Ogólnie
- zazwyczaj chorują koty młode, w wieku 6-12 tygodni i dorosłe koty nieszczepione
- gorączka, depresja
- kaszel, kichanie
- wypływ z nozdrzy i worków spojówkowych
- anoreksja, owrzodzenia jamy ustnej, nadmierne ślinienie
- odwodnienie i utrata masy ciała
- odruchy wymiotne i niechęć do jedzenia
- w ciągu kilku dni może dojść do poprawy samopoczucia i stopniowego wyzdrowienia u niektórych zwierząt, zaś u innych choroba może się ciągnąć tygodniami
- powaga choroby i śmiertelnośc jest większa u kociąt i kotów o obniżonej odporności (np. zakażonych FeLV)
- FHV-1, FCV i Chlamydia mogą powodowac jedynie chorobe oczu, bez objawów ze strony układu oddechowego
- koty wykazujace długotrwałe lub występujące od czasu do czasu kichanie, kaszlenie, śluzowo-ropny wyciek z nozdrzy i/lub zapalenie dziąseł mogą byc nosicielami
Koci herpeswirus typu 1
- doprowadza, wraz z Chlamydia sp. do zapalenia spojówki i rogówki, co może prowadzić do powstania owrzodzeń rogówki. Ma miejsce obfity wyciek ropny z oka, spojówki są obrzękłe, zaczerwienione, oko przymknięte. Należy pamiętać o tym, że nie leczony wrzód rogówki może doprowadzić do jej perforacji, zakażenia, a w konsekwencji ślepoty i utraty oka
- u części zwierząt może prowadzić do przewlekłego zapalenia spojówek. Ma wówczas miejsce stały wyciek z oczu oraz zmętnienie oka. Stan ten jest niemożliwy do wyleczenia, można jedynie stosowac leczenie doraźne, tymczasowo poprawiające stan zdrowia
- prowadzi do początkowo ostrego zapalenia jamy nosowej - dochodzi do martwicy nabłonka małżowin nosowych, ropnego wysięku, ciężkiej duszności. Zapalenie z czasem przechodzi w proces przewlekły, charakteryzujący się nieznaczną dusznością, surowiczym (wodnistym) wypływem z nozdrzy i kichaniem. Stan ten nie jest możliwy do wyleczenia, można jedynie stosowac leczenie doraźne, tymczasowo poprawiające stan zdrowia
- w przypadku zakażenia w czasie ciąży może dojść do ronienia, ew. kocięta rodzą się słabe i szybko umierają z objawami zapalenia płuc
Koci kaliciwirus
- w sprzyjających warunkach (silne osłabienie organizmu) może doprowadzić do zapalenia oskrzeli i płuc. Jest to stan niezwykle groźny dla zdrowia kota, zwłaszcza jeżeli dojdzie do wtórnych infekcji bakteryjnych. Pojawia się osłabienie, apatia, silna duszność, gorączka, niechęć do jedzenia i picia. W razie braku leczenia chorba może prowadzić do śmierci zwierzęcia
- powoduje zapalenie jamy ustnej i dziąseł wraz z owrzodzeniami i nadżerkami podniebienia, języka, łuków podniebiennych. Powodują one silny ból, niechęć do jedzenia, ślinienie, brzydki zapach z jamy ustnej. Zmiany zazwyczaj ustępują samoistnie, czasami przechodzą w postać przewleką choroby
- bardzo rzadko dochodzi do powstania mięśniowej postaci choroby - syndromu kulejącego kocięcia. Ma ona miejsce u kociąt, cechuje się szybkim powstaniem i gwałtownym przebiegiem. Kot ma temp. > 40C, obrzękłe i bolesne stawy i mięsnie kończyn. Stan jest tak bolesny, że zwierzęta nie są się w stanie poruszać. Na szczęscie zachowany jest apetyt i pragnienie, więc z pomocą właściciela zwierze moze byc odżywiane i pojone. Po ok. 4 dniach stan ustepuje samoistnie.

Diagnoza
- zazwyczaj na podstawie objawów klinicznych
- identyfikacja konkretnych patogenów jest trudna - nie można tego zrobić na podstawie objawów klinicznych.
Idnetyfikacja jest zalecana w przypadku trudnych przypadków w hodowlach kotów lub kotów trzymanych pojedynczo z przewlekły, opornie poddającym się leczeniu przebiegiem choroby
- są dostepne dwa testy do identyfikacji FHV-1: izolacja wirusa z wymazów pobranych z nosa, worków spojówkowych, jamy ustnej oraz badanie immunofluorescencyjne preparatów odciskowych spojówek
- identyfikacja Chlamydia sp.: specjalne metody barwienia preparatów odciskowych i wymazów z gadła, spojówek, nosa (barwienie metodą Giemsa); badanie immunofluorescencyjne w kierunku Chlamydia sp., hodowla komórkowa, badanie immunofluorescencyjne niebezpośrednie w kierunku przeciwciał anty-Chlamydia sp.
- FCV może byc izolowany z wymazów wymazów pobranych z nosa, worków spojówkowych, jamy ustnej
- badanie miana przeciwciał przeciwko wspomnianym antygenom dwa razy co dwa tygodnie - czterokrotne powiększenie miana przeciwciał po 2 tygodniach potwierdza diagnozę (rzadko)
- hodowle bakterii z wymazów pobranych z nosa, worków spojówkowych, jamy ustnej (rzadko, trudne do odróżnienia od flory fizjologicznej)

Postępowanie
Leczenie wspomagające:
- oczyszczanie nozdrzy i oczu z wysięku
- nawilzanie powietrza dostającego się do dróg oddechowych (nawilżacze powietrza, inhalacje)
- ciepłe, dobrze wentylowane środowisko
- wysoce strawne, smaczne i miękkie jedzenie
W przypadku nadmiernego ślinienia
- myć okolicę pyska
- podawać płyny (kroplówki), by nie dopuścić do odwodnienia
- płukać jamę ustną płynami odkażającymi (napar z rumianku, szałwii)
- dieta musi być płynna
- w przypadku niemożności podawania pokarmu doustnie nalezy rozważyć założenie stałej sondy nosowo-żołądkowej i odzywianie kota tą drogą
W przypadku zapalenia spojówek
- leki przeciwzapalne (np. diclofenac, prep. Naclof),
- antybiotyki (np. tobramycyna, prep. Tobrex, gentamycyna),
- leki przemywające gałkę oczną (płyn fizjologiczny w postaci kropel ocznych, Vidisic gel)
- przemywanie okolicy oka i usuwanie wysięku, np. naparem z rumianku lub specjalnymi preparatami pielęgnacyjnymi
Zwalczanie wtórnych infekcji bakteryjnych
- amoksycylina lub ampicylina 10-22 mg/kg m.c. doustnie 3 razy dziennie
- amoksycylina z kwasem klawulonowym 12,5 mg/kg m.c. doustnie 2 razy dziennie
- tetracyklina 15-25 mg/kg m.c. doustnie 3 razy dziennie
- ciężarne samice zakażone Chlamydia sp. mogą otrzymywać erytromycynę 10-15 mg/kg doustnie 3 razy dziennie lub tylozynę 25 mg/kot doustnie 3 razy dziennie - wymienione są jedynie przykładowe antybiotyki, moga być one także podawane drogą iniekcji podskórnych czy domięśniowych.

Zapobieganie
- kocięta szczepi sie w wieku ok. 9 tygodni, powtórka wieku 12 tygodni
- następne szczepienie po upływie roku, późniejsze co 2-3 lata
- w przypadku kotów wychodzących, żyjących w skupiskach lub "chorowitych" szczepienie powinno byc odnawiane co roku

Choroby kotów wywoływane przez pasożyty zewnętrzne

Świerzb kotów
Podstawowe fakty
- wywoływany przez stawonoga, świerzbowca Notoedres cati
- choroba wysoce zaraźliwa, przenosi się przez kontakt bezpośredni lub za pośrednictwem przedmiotów
- charakteryzuje się bardzo silnym świądem
- wygląda tak:

Objawy
- samica drąży kanały w naskórku i składa tam jaja
- skóra staje się pokryta grudkami, bezwłosa, grubieje, marszczy się, fałduje, pokrywa żółtoszarymi strupami
- ma miejsce silny świąd, koty drapią skórę, w tych miejscach często dochodzi do wtórnych zakażeń
- rozkład zmian jest charakterystyczny, zazwyczaj są one symetryczne: zaczynają się przy brzegu małżowiny usznej, rozszerzają na cała małżowinę i czubek głowy

- zmiany mogą się pojawiać na kończynach i kroczu, zapewne jako wynik przeniesienia pasożyta w czasie wylizywania
- w rzadkich przypadkach może dojść do objęcia przez zmiany całej powierzchni ciała
- pasożyty zazwyczaj są liczne i dośc łatwo je wykazać w badaniu zeskrobiny
- świąd powodowany przez świerzbowca kociego słabo reaguje na terapię glikokortykosteroidami, dobrze na leki przeciw pasożytom zewnętrznym
Leczenie
- iwermektyna 0,2 mk/kg masy ciała doustnie lub podskórnie dwukrotnie w odstępie dwutygodniowym lub 0,4 mg/kg masy ciała podskórnie jednokrotnie (iwermektyna nie jest zarejestrowana do użytku u kotów!)
- amitraz rozcieńczony z wodą 1:250, miejscowo na zmiany, nie więcej niż 1/3 powierzchni ciała smarowana za jednym razem, używać 1-2 razy w tygodniu do ustąpienia zmian (amitraz nie jest zarejestrowany do użytku u kotów!)
- z preparatów gotowych dobrze sprawdza się Stronghold
- zwalczanie wtórnych zakażeń - antybiotyki, leki dezynfekujące skórę
- należy leczyć wszystkie koty, które miały kontakt z chorym osobnikiem
- leczenie trwa do czasu ustąpienia zmian lub stwierdzenia braku występowania pasożytów w zeskrobinie

Świerzb uszny
Podstawowe fakty
- powodowany przez stawonoga Otodectes cynotis
- jest to roztocze pasożytujące na powierzchni skóry w przewodzie słuchowym zewnętrznym i w jego okolicy na skórze głowy u kotów i psów
- odżywia się złuszczonym naskórkiem
- wygląda tak:

Objawy
- obecność kruchecgo, brązowoczarnego wysięku w przewodzie słuchowym
- u kociąt zazwyczaj silny świąd
- u dorosłych kotów może przebiegać bezobjawowo
- świąd jest najprawdopodobniej powodowany prze reakcję nadwrażliwości na świerzbowce i może prowadzić do samouszkodzeń skóry przez koty - mozliwe są zakażenia wtórne i krwiaki, zwłaszcza na powierzchni grzbietowej małżowiny usznej i na skórze głowy
- czasami możliwe zmiany w miejscach nietypowych, w wyniku przeniesienia pasożtów podczas czyszczenia, np. na ogonie
- rozpoznanie na podstawie objawów klinicznych oraz stwierdzenia obecności pasożytów w zeskrobinie naskórka
Leczenie
- preparaty złożone, o działaniu przeciwbakteryjnym / przeciwgrzybiczym / przeciwzapalnym / przeciwpasożytnicznym, np. Oridermyl, Panolog
- iwermektyna 0,2 mk/kg masy ciała doustnie lub podskórnie dwukrotnie w odstępie dwutygodniowym lub 0,4 mg/kg masy ciała podskórnie jednokrotnie (iwermektyna nie jest zarejestrowana do użytku u kotów!)
- amitraz rozcieńczony z wodą 1:250, miejscowo na zmiany, nie więcej niż 1/3 powierzchni ciała smarowana za jednym razem, używać 1-2 razy w tygodniu do ustąpienia zmian (amitraz nie jest zarejestrowany do użytku u kotów!)
- należy leczyć wszystkie koty, które miały kontakt z chorym osobnikiem
- leczenie trwa do czasu ustąpienia zmian lub stwierdzenia braku występowania pasożytów w zeskrobinie

Inwazja pcheł
Podstawowe fakty
- powodowany przez pchłę kocią, Ctenocephalides felis
- pchły to brązowe, małe, spłaszczone bocznie owady
- dorosła samica pasożytuje na kocie, ssąc jego krew. Złożone przez nią jaja spadają na ziemię, gdzie odbywa się ich dalszy rozwój
- nie wszystkie pchły żyją na kocie, większość znajduje się w środowisku, przedostając się na źywiciela jedynie w celu pobrania pokarmu
- dość trudno je znaleźć na nosicielu, najczęściej na stronie brzusznej i w pachwinach
- nie znalezienie pcheł nie oznacza ich braku, wtedy wystarczy znalezienie ich odchodów w sierści kota
-choroba wysoce zaraźliwa
Objawy
- problemem nie jest zazwyczaj sama obecność pcheł ile nadwrażliwośc kota na ich ślinę
- alergia na ślinę pcheł prowadzi do silnego świadu i zmian zapalnych
- może dochodzić do przeczulicy grzbietu, powodujacej napadowe skurcze skóry w tej okolicy, którym towarzyszy gawłtowne lizanie i miauczenie
- możliwe też ogniska łysienia w okolicy ogona (wyglądające jak ściernisko, z licznymi połamanymi włosami - wynik samouszkodzenia), róznego stopnia symetryczne łysienie, pojawianie się pokrytych strupami grudek (prosówkowe zapalenie skóry)
- często dochodzi do wtórnych zakażeń w wyniku samouszkodzeń skóry
- u młodych kociąt zdarzają się inwazje na tyle intensywne, że urata krwi prowadzi do powstania anemii i w rezultacie do śmierci z wycieńczenia
- pchły są żywicielami pośrednimi tasiemca Dipylidium caninum, po stwierdzeniu pchlicy można mieć pewność, że doszło do inwazji tego tasiemca
Leczenie
- standartowe leki przeciwpchelne,np. Frontline czy Stronghold
- w przypadku wystąpienia świądu należy podac glikokortykosteroidy długodziałające w celu zablokowania świądu i zapobieżenia dalszym samouszkodzeniom skóry
- w razie zakażeń wtórnych antybiotykoterapia i leki dezynfekujące na uszkodzoną skórę
- równolegle należy przeprowadzić terapię przeciwrobaczą, dwa razy w odstępie dwóch tygodni
- należy pamiętać o obecności pcheł w środowisku - należy starannie odkurzyc mieszkanie, po nim wyrzucić worek od odkurzacza i filtry, wygotować lub wyrzucić posłanie, na którym spał kot, mieszkanie spryskać dostępnymi w sklepach z artykułami dla zwierząt preparatami przeciwko stawonogom, np. Beaphar.

Inwazja wszy
Podstawowe fakty
- wywoływana przez wesz Felicola subrostratus
- najczęściej atakuje młode zwierzęta, ale zdarzają się inwazje również u zwierząt dorosłych
- jest ściśle związana z gospodarzem, cały cykl rozwojowy przebiega na skórze kota
- zakażenie głównie drogą bezpośrednią, ale możliwe też pośrednie, np. poprzez posłanie
Objawy
- ukąszenia i ślina owada powodują świąd, który może prowadzić do samouszkodzeń i w rezultacie do zakażeń wtórnych skóry
- możliwa anemia, objawiająca się bladością błon śluzowych i osłabieniem
- najczęściej występuje na głowie, pachach, stawach łokciowych, pachwinach i kroczu
- na włosach widoczne liczne białe jaja, wraz z łuszczącym się naskórniem dają obraz silnego łupieżu
Leczenie
- jak w przypadku inwazji pcheł

Chejletieloza
Podstawowe fakty
- powodowane przez roztocza Cheyletiella spp.
- bytują one w naskórku, poruszają się w tunelach, drążonych przez nie w warstwie zrogowaciałej naskórka,
czesto nie powodując żadnych objawów klinicznych
- często pojawiają się zmiany u ludzi
- jest to choroba wysoce zaraźliwa, łatwo szerząca się, zazywczaj poprzez kontakt bezpośredni, choćjest również możliwe zakażenie pośrednie
- są ściśle związane z żywicielem, ale dorosłe mogą przeżyć do 10 dni w środowisku
Objawy
- najczęściej atakują młode zwierzeta
- u dorosłych przebieg często bezobjawowy
- dochodzi do nasilonego łuszczenia skóry, miernego suchego łupieżu, silnego świadu, łysienia, zapaleń skóry
- roztocza poruszając się w kanalikach w naskórku powodują poruszanie się łusek, tworząc charakterystyczny obraz "ruszającego się łupieżu" lub "łupieżu wędrującego"

Leczenie
- iwermektyna 0,2 mk/kg masy ciała doustnie lub podskórnie dwukrotnie w odstępie dwutygodniowym lub 0,4 mg/kg masy ciała podskórnie jednokrotnie (iwermektyna nie jest zarejestrowana do użytku u kotów!)
- amitraz rozcieńczony z wodą 1:250, miejscowo na zmiany, nie więcej niż 1/3 powierzchni ciała smarowana za jednym razem, używać 1-2 razy w tygodniu do ustąpienia zmian (amitraz nie jest zarejestrowany do użytku u kotów!)
- należy leczyć wszystkie koty, które miały kontakt z chorym osobnikiem
- leczenie trwa do czasu ustąpienia zmian lub stwierdzenia braku występowania pasożytów w zeskrobinie
- z preparatów gotowych dobrze sprawdza się Stronghold
- zwalczanie wtórnych zakażeń - antybiotyki, leki dezynfekujące skórę

Grzybice powierzchowne skóry kotów

Zakażenie dermatofitami

Definicja
- dermatofitoza to zakażenie struktur zrogowaciałych (włosy, pazury, naskórek zrogowaciały) przez grzyby odżywiające się keratyną
- bardzo częsta infekcja kotów

Przyczyny
- najczęściej grzyby Microsporum canis, Microsporum gypseum, Trichophyton mentagrophytes, Trichophyton verrucosum
- 90-98% zakażeń u kotów powodowane przez M. canis
- choroba ta jest wysoce zaraźliwa dla ludzi!

Patofizjologia
- zakażenie najczęsciej dotyczy włosów, mieszków włosowych oraz naskórka, rzadziej pazurów
- u młodych zwierząt o niskim statusie immunologicznym łatwiej dochodzi do poważnej, klinicznej postaci choroby niż u zwierząt dorosłych
- u dorosłych kotów, w przeciwieństwie do psów, rzadko dochodzi do samowyleczenia, choroba zazwyczaj przechodzi w postać ukrytą, podkliniczną
- do przeniesienia choroby dochodzi drogą kontaktu bezpośredniego lub pośredniego, poprzez szczotki, posłania i t.p.
- do zakażenia potrzebny jest nie tylko kontakt zarodników ze skórą, ale zespół sprzyjajascych okoliczności: duża wilgotność, wysoka tempertaura środowiska
- dermatofitozy występują zazwyczaj wtórnie do innych chorób przebiegających z zapaleniem skóry

Objawy kliniczne
- świąd zmienny, od znikomego do nasilonego (przyjmuje się, że jedynie infekcja M. canis przebiega z silnym świądem)
- ogniskowe wyłysienia, nieregularne lub okrągłe, pokryte łuską lub nie
- w ogniskach połamane włosy, nadające zmianei wygląd podobny do rżyska
- łuszczące się drobne strupy
- czasami przebieg w postaci niezapalnych wyłysień lub płytki eozynofilowej
- czasami możliwy tzw. zakaźny trądzik podbródka, czyli trądzik bpodbródka będączy wynikiem dermatofitozy rzadko dochodzi do grzybicy pazurów - staja się one wtedy, kruche , łamliwe, rozwarstwiają się, niejednokrotnie grubieją

Rozpoznawanie
- wg objawów klinicznych
- do badań pobiera się:
* zeskrobina ze świeżo powstałych zmian lub z brzegu zmiany starej
* włosy z rejonu zmiany - najlepiej wyczesywane przez kilka minut
* ew. fragmenty pazura i otaczających go włosów i naskórka
- hodowla posiewu z zeskrobiny lub preparatu odciskowego ze szczotki z włosami
- badanie mikroskopowe zeskrobiny i włosóww poszukiwaniu grzybów i ich zarodników
- badanie w świetle lampy Wooda
* wykrywa fluorescencję M. canis
* w swietle lampy Wooda pozytywny wynik badania jedynie w przypdaku 50-80% szczepów M. canis
* badanie jedynie orientacyjne, kiedy swieci jest pewne, ze to M. canis, jezeli nie świeci - badamy dalej

Diagnostyka różnicowa (inne choroby o podobnym przebiegu)
- zakażenie Staphylococcus intermedius
- alergiczne zapalenia skóry (grudki)
- zapalenie mieszków włosowych
- choroby autoimmunologiczne, nadwrażliwość na leki

Leczenie
- wygolenie skóry dookoła zmian, przypadku kotów długowłosych wygolenie całego ciała
- leczymy zwierzęta i chore oraz te, które miały z nimi kontakt, jako bezobjawowych nosicieli
- nie jest do końca zakończony spór o to, czy zwierzę można leczyć wyłącznie miejscowo czy też wyłacznie ogólnie
- leczenie miejscowe:
* kąpiele w szamponach z nadtlenkiem benzoilu, ketokonazol (nizoral). Przeciwnicy tej metody podkreślają, że w ten sposób można rozsiać zarodniki grzyba po znacznie wieszej powierzchni, ponadto zanieczyścic nimi wannę i w tą drogą zwiększyć zagrożenie zakażenia człowieka
* leki do stosowania miejscowego: klotrimazol (Clotrimazol krem), mikonazol, enilkonazol (Imaverol), ketokonazol (Nizoral krem)
- leczenie ogólnoustrojowe
* najczęściej gryzeofulwina w dawce 10-30 mg/kg dwa razy dziennie podczas posiłku bogatego w tłuszcze. Nie nalezy jej podawać kotom zakażonym FeLV i FIV, gdyż może ona powodowac obniżenie aktywności szpiku kostnego. Nie należy jej stosować u kotek w ciąży
* ketokonazol w dawce 10 mg/kg 1 raz dziennie
* terbinafina (Lamisil) w tabl. 125 mg: 1/6 -1/4 tabletki 1 raz dziennie przez minimum 4 tygodnie (b. skuteczny lek!)
- terapia powinna trwać minimum 4 tygodnie i zakończyć się po pomślnym (negatywnym) wyniku posiewu ze skóry i włosów (choć w UE zalecany trzykrotny wynik negatywny w odstępie tygodniowym)
- pomocniczo w terapii można stosować szczepionki przeciwko grzybicy - o nich prz profilaktyce

Kontrola środowiska i pacjenta
- staranne czyszczenie środowiska z włosów i naskórka kota (odkurzanie)
- staranna dezynfekcja (Ace, Domestos, Virkon) środowiska oraz przedmiotów, z którymi miał kontakt chory osobnik
- leczenie wszystkich zwierząt, które miały kontakt z chorym osobnikiem
- co 2 tygodnie kontrola enzymów watrobowych i morfologii krwi
- staranne zwrócenie uwagi na ludzi mających kontakt z chorym kotem - sami mogą zachorować na grzybicę

Szczepionki:
- na polskim rynku są obecnie dostępne dwie szczepionki przeciwgrzybicze
- rózni autorzy róznie oceniają ich skuteczność, ale sporo opinii entuzjastycznych, których nie należy lekceważyć
- FELISVAC Mc
* inaktywowana zawiesina zhomogenizowanej hodowli szczepu Microsporum canis
* przeznaczona do szczepień profilaktycznych i leczniczych w przypadku grzybicy skórnej wywołanej przez Microsporum canis.
* dla celów profilaktycznych i leczniczych szczepionkę należy podawać kotom w wieku
powyżej 6 tygodni według schematu:
- koty w wieku 6-12 tygodni - 1 ml domięśniowo
- koty w wieku powyżej 3 miesięcy - 2 ml domięśniowo
* każdą dawkę najlepiej rozdzielić i stosować domięśniowo w obie kończyny tylne powyżej
stawów skokowych. Szczepienia powtarza się po 10-14 dniach od pierwszego podania preparatu stosując te same dawki i metodę aplikacji.
U kotów chorych z rozległymi i głębokimi zmianami zaleca się szczepienia trzykrotne wg opisanego schematu.
- INSOL DERMATOPHYTON
* zawiera mieszankę rozmaitych szczepów Trichophyton spp. i Microsporum spp. inaktywowanych chemicznie
* przeznaczona do uodparniania i leczenia klinicznej postaci dermatofitozy
* w celach profilaktycznych i leczniczych szczepionke podaje sie kotom domięśniowo w odstępie 2 tygodni:
- koty do 1 kg - 0,5 ml/kot
- koty powyżej 1 kg - 1,0 ml/kot
* zaleca się każdorazowo podawać w inną kończynę

Drożdżyca skóry

Definicja
- lokalne nadmierne rozmnożenie drożdżaków Malassezia spp. lub candida spp.
- są to składniki normalnej flory śluzówek jamy ustnej, układu pokarmowego i rozrodczego
- choroba i rozmnozenie drożdżaków wynikają z lokalnych zaburzeń lub iobnizenia statusu immunologicznego zwierzęcia

Patofizjologia
- zazwyczaj do rozplemu drożdżaków dochodzi przy zniszczeniu baraiery nabłonkowej (np. uraz mechaniczny) lub zaburzeniach prawidłowej flory (np. długotrwała antybiotykoterapia)
- choroba moze się też rozwinąć u zwierząt z zaburzoną odpornością komórkową
- jest zawsze chorobą wtórną, nie jest więc zaraźliwa
- występuje zazwyczaj wtórnie do takich chorób jak: atopowe zapalenie skóry, bakteryjne zapalenia skóry, zaburzenia hormonalne (zwłaszcza niedoczynność tarczycy), zaburzenia rogowacenia

Objawy kliniczne
- świad z łojotokiem lub bez łojotoku
- prosówkowe zapalenie skóry (skóra pokryta małymi grudkami, nie reaguje na leczenie starydami ani antybiotykami)
- uogólniony rumień i łojotok
- czarna woskowina w przewodach słuchowych zewnętrznych, której może towarzyszyć świąd małżowin usznych
- trądzik podbródka
- świąd opuszek palcowych i utrata pazurów
- zaczopowanie mieszków włosowych w okolicy małżowin usznych

Rozpoznawanie
- wg objawów klinicznych
- badanie posiewów z wymazów, zeskrobin, preparatów odciskowych

Leczenie
- podstawą terapii jest ustalenie choroby pierwotnej i jej zwalczenie
- ostrzyżenie włosów wokół zmian lub całego ciała u kotów długowłosych
- kąpiele 2-3 razy w tygodniu w szamponach przecigrzybiczych i przeciwłojotokowych (z chlorheksydyną, selenem, ketokonazolem, mikonazolem)
- doustnie ketokonazol 5-10 mg/kg 1 raz dziennie lub itrazkonazol w tej samej dawce

Nadczynność tarczycy u kotów
Definicja
- hipertyroidyzm jest zespołem zaburzeń wywoływanych przez nadmierną koncentrację hormonów tarczycowych w organizmie

Przyczyny
- rozrost gruczolakowaty tarczycy (98%), zazwyczaj obustronny (70%)
- rak tarczycy (2%)

Objawy kliniczne i fizjopatologia
Występowanie
- wiek zazwyczaj 12-13 lat, choć przedział 4-22
- brak predylekcji płciowej czy rasowej
Objawy ogólne
- wyraźnie powiększona tarczyca u ponad 90% KOTÓW
- utrata masy ciała połączona z nadmiernym apetytem (95%)
- zmiany behawioralne: nadmierna ruchliwość, nerwowość, agresywność
Objawy żołądkowo-jelitowe
- biegunka (35-45%) w wyniku nadmiernego poboru pokarmu, zwiększonej motoryki przewodu pokarmowego i zaburzeń wchłaniania, kał nieuformowany, obfity
- wymioty (35-50%) w wyniku gwałtownego pobierania dużych ilości pokarmu oraz w wyniku bezpośredniego drażnienia strefy wyzwalającej wymioty przez hormony tarczycowe
- anoreksja (20-30%)
- zaburzenia funkcji wątroby: podwyższone poziomy enzymów wątrobowych we krwi
Objawy nerkowe
- nadmierne pragnienie i oddawanie moczu w wyniku podwyższonego przepływu krwi przez nerki, podwyższonego poziomu przesączania w kłębuszkach nerkowych, zaburzeń wchłaniania zwrotnego w kanalikach nerkowych. Możliwe także nadmierne pragnienie w wyniku bezpośredniego drażnienia ukłądu nerwowego przez hormony tarczycowe
- azotemia przednerkowa lub podwyższone procesy kataboliczne w tkankach z podwyższonym poziomem mocznika i kreatyniny
Objawy szkieletowe
- nadmierny poziom fosforu we krwi w wyniku nadmiernej resorpscji z kości
- podwyższony poziom fosfatazy zasadowej
Objawy z układu sercowo-naczyniowego
- szmery sercowe i rytm galopujący (50%)
- przerost mięśnia sercowego w wyniku: podwyższonego przepływu krwi przez serce, zwiększenia częstości uderzeń, zwiększenia objętości komór serca, zwiększonego oporu stawianego przez naczynia obwodowe, wzmożonej stymulacji ze strony układu współczulnego, bezpośredni efekt działania hormonów tarczycowych na mięsień sercowy
- niewydolność serca (10-15%): zazwyczaj odwracalna przy leczeniu, rozstrzeń mięśnia sercowego
- zaburzenia EKG - tachykardia zatokowa, przedwczesne pobudzenia przedsionkowe i komorowe
- RTG - powiększenie mięśnia sercowego (50%), odma opłucnowa lub wysięk w jamie opłucnowej
- erytrocytoza - podniesiony hematokryt (45%) w wyniku nadmiernej produkcji erytropoetyny

Rozpoznawanie
Rutynowe testy laboratoryjne:
- podniesiony poziom erytrocytów, leukogram stresowy
- podniesione enzymy wątrobowe (80%), mocznik i kreatynina (30-40%), niperfosfatemia
Poziom hormonów tarczycowych:
- T4 podniesione u większości kotów do ponad 55 nmol/l (43 ng/ml), (norma 15-55 nmol/l, 12-43 ng/ml), może ulegać wahaniom w ciągu dnia, czasami potrzeba pobrania kilku próbek krwi o róznych porach dnia w celu wykazania podwyższonego poziomu T4
- T3 podniesione, ale nie u wszystkicj kotów (90-95%), bardziej zmienne od T4 (norma 0,6-1,9 nmol/l, 0,4-1,2 ng/ml) Test supresji T3
- przydatny gdy powtarzają się w badaniach prawidłowe poziomy T3 i T4
- T3 zazwyczaj powoduje obniżenie wydzielania TSH, co obniża wydzielanie T4
- u kotów z nadczynnością tarczycy poziom T4 nie jest zależny od wydzielania TSH więc nie bedzie on ulegał obniżeniu
Biopsja
- aspiracja cienkoigłowa miąższu tarczycy pomaga w rozpoznaniu zmian
- zazwyczaj nie jest potrzebne do postawienia rozpoznania

Diagnoza różnicowa
- inne choroby przebiegające ze spadkiem masy ciała przy dobrym apetycie: zespół złego wchłaniania, niewydolność
zewnątrzwydzielnicza trzustki, naciekające nowotwory żołądka i jelit, zapalenie żołądka i jelit, cukrzyca, choroby nowotworowe
- przewlekła niewydolnośc nerek
- choroby wątroby
- kardiomiopatie

Leczenie
- radioaktywny jod-131 - leczenie z wyboru jeżlei możliwe, nie uszkadza prawidłowego miąższu tarczycy, wymaga leczenia szpitalnego, wznowa u ok. 10% pacjentów
- leki niszczące miąższ tarczycy (patologiczny i zdrowy) - metamizol, propyltiouracyl, leki do stałego podawania, z dawką modyfikowaną wg efektu
- usunięcie chirurgiczne
- proplanolol - w celu wspomożenia i znormalizowania czynności serca

Kontrola pacjenta:
- przy terapii jodem 131 - prawdiłowa czynność tarczycy wraca ok 1-2 tygodnie po terapii, kontrola poziomu T4 2 i 6 miesięcy po terapii, jeżeli po 2 miesiacach po terapii nadal podniesiony poziom T4 rozważyć jej powtórzenie
- terapia metamizolem - w jej trakcie kontrolować poziom T4 co 2 tygodnie, przez pierwsze 3 miesiące tearpii kompletne badania krwi co 2-3 tygodnie, później co 3-4 miesiące
- po opercji nalezy kontrolować poziom wapnia i T4

Wrzód eozynofilowy, płytka eozynofilowa, ziarniniak eozynofilowy

Definicja
- wrzód eozynofilowy jest zazwyczaj jednostronną lub obustronną nadżerką wargi górnej
- płytka eozynofilowa to wypukła, ogniskowa, silnie swędząca zmiana skóry owłosionej, intensywny świąd powoduje samookaleczenia, co owocuje owrzodzeniem, zadrapaniami i wysiękiem
- ziarniniak eozynofilowy jest asymptomatyczną chorobą skóry charakteryzującą się powstaniem liniowych lub guzkowatych obszarów objętych martwicą kolagenu skóry, co klinicznie objawia się jako dobrze odgraniczone, wypukłe, lite do twardych, guzkowate lub liniowe zmiany skóry
- są one różnymi chorobami, ale mogą być również obecne równolegle u jednego osobnika
- wydaje się, że mogą byc one ze sobą powiązane jako prawdopodone manifestacje choroby skóry wywoływanej nadwrażliwością

Przyczyny i patofizjologia
- przyczyna jest nieznana, ale jest to najprawdopodobniej wynik nadwrażliwości typu I
- najczęstsze rozpoznawane przyczyny nadwrażliwości to nadwrażliwość na slinę pcheł, atopia, alergia pokarmowav - wrzód eozynofilowy powstaje jako rezultat napływu komórek zapalnych, zwłaszcza eozynofilów i neutrofilów, nie powodowany samouszkodzeniem
- płytka eozynofilowa powoduje intensywny świąd i uszkodzenia skóry wynikają przede wszyskim z samouszkodzeń
- ziarniniak eozynofilowy rozwija się spontanicznie i nie wydaje się, by był on wynikiem samouszkodzenia, ale może powstawać w wyniku przewlekłej stymulacji antygenowej

Objawy kliniczne
Wrzód eozynofilowy
- zmiana na górnej wardze na granicy skóry owłowionej i nieowłosionej
- dobrze odgraniczony, czerwonobrązowy, bezwłosy, błyszczący, wgłębiony z wypukłym brzegiem (wygląda czasami jakby ktoś wypalił tą zmianę gorącym żelazem)
- świąd występuje rzadko

Płytka eozynofilowa
- skóra owłosiona: brzuch, pachwiny, pachy, twarz, kark, nasada ogona
- okrągłe do owalnych, dobrze odgraniczone, wyniesione obszary. Powierzchnia jest często jasnoczerwona i owrzodzona. Surowiczy wysięk zlepia włosy dookoła zmiany. Stare zmiany mogą być żółtobrązowe w wyniku zasychania krwi i wysięku
- świąd intensywny

Ziarniniak eozynofilowy
- pachwiny, podbródek, warga, uszy
- wyniesiona, lita do twardej, dobrze odgraniczona, pokryta guzkami. Brak wysięku, włosy nieuszkodzone. Bara żółta lub różowa. Uszkodzenia podbródka lub wargi powoduje, że kot wygląda jakby miał "tłustą" wargę lub ją wydymał.
Zmiany mogą być pojedyncze lub mnogie. Predyspozycja u samic.
- świąd rzadki

Rozpoznawanie
- często na podstawie objawów klinicznych, zwłaszcza w przypadku wrzodu eozynofilowego
- w przypadku płytki eozynofilowej czy ziarniniaka rozpoznanie na podstawie biopsji skóry
- czasami podniesiony poziom eozyniofilów we krwi, zazwyczaj jako wynik choroby alergicznej, będącej przyczyną wystąpienia zmian eozynofilowych
- badanie cytologiczne biospji cienkoigłowej - eozynofile, komórki tuczne, komórki zapalne
- poszukiwanie przyczyn choroby - alergii pchlej, alergii pokarmowej, atopii lub innej nadwrażliwości
- obecność lub brak występowania sezonowego i występowanie równocześnie różnych zmian moze sugerować przyczynę choroby:
* alergię pokarmową można podejrzewać gdy: nawracające wrzody eozynofilowe, zwłaszcza u młodych kotów; nawracający ziarniniak głowy, uszy, warg lub podbródka; niesezonowa płytka eozynofilowa na głowie i/lub karku
* alergia pchla: płytka eozynofilowa na karku, brzuchu, nasadzie ogona; ziarniak eozynofilowy głowy i karku
* atopia: nawracające wrzody nie powodowane alergią pokarmową, oporne na leczenie antybiotykami i sterydami; płytka nie powodowana alergią pchlą czy pokarmową, oprne na leczenie sterydami

Diagnostyka różnicowa:
- wrzód eozynofilowy: wrzody zakaźne (bakteryjne, grzybicze, FIV, FeLV), uraz, nowotwory, oparzenia
- płytka eozynofilowa: sączące zapalenia skóry (bakteryjne,grzybicze, FIV, FeLV), nowotwory
- ziarniniak eozynofilowy: ziarniniak zakaźny, nowotwór

Leczenie:
Wrzód eozynofilowy
- antybiotyki
- sterydy
- leki miejscowo odkażające
- leczenie trwa ok 8-12 tygodni
Płytka eozynofilowa
- antybiotyki i leki miejscowo odkażające w celu zwalczania wtórnych infekcji
- kołnierze, bandażowanie kończyn w celu zapobiegania samouszkodzeniom skóry
- zwalczanie świądu za pomocą np. acepromazyny czy chlorfeniraminy
- nie poleca się stosowania sterydów, które mogą utrudniać rozpoznanie pierwotnej przycyzny choroby i opóźniają gojenie uszkodzeń skóry
- sterydy stosuje się jedynie wtedy, gdy zmiany nie udało sie zlikwidować wyżej wymienionymi metodami
Ziarniniak eozynofilowy
- często ustępuje spontanicznie, zwłaszcza u młodych kotów
- leczenie nie jest konieczne dopóki zmiana nie zaczyna niepokoic kota
- leczenie jak wrzodu eozynofilowego
Leczenie dodatkowe:
- dieta hypoalergiczna
- zwalczanie inwazji pcheł

Syndrom urologiczny kotów (SUK)

Definicja
- syndromem urologicznym kotów nazywamy objawy zaburzeń funkcji dróg wyprowadzajacych mocz u kotów
- SUK nie reprezentuje choroby, tylko objawy jednej z wielu możliwych chorób
- zespół może obejmować jedno lub kilka z wymienionych zaburzeń: zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, niedrożność cewki moczowej (częściową lub całkowitą, związaną z istnieniem czopów w cewce moczowej lub zwężeniem jej światła)
- SUK wystepuje u samców i samic, ale do niedrożności cewki moczowej najczęściej dochodzi u samców
- nie jest prawdą, że SUK jest chorobą kastratów - średnica ich cewki moczowej jest taka sama jak kotów niekastrowanych
- na SUK najczęsciej zapadają koty rasy perskiej

Przyczyny
- czopy w cewce moczowej
- kamica moczowa
- zaburzenia anatomiczne cewki moczowej (zwężenie, nacisk tkanek otaczajacych cewkę)
- zapalenie cewki moczowej (powoduje zwężenie światła w wyniku procesu zapalnego i skurczu cewki)
- zapalenie pęcherza moczowego

Patofizjologia
1. Czopy w cewce moczowej
- zbudowane z miękkich struktur, zazwyczaj śluzu, białek i innych substancji uwalnianych w nadmiarze w wyniku zapalenia
- często zawierają związki mineralne, najczęściej trójfosforany amonowo-magnezowe
- często przyjmują kształt cewki moczowej
- mogą powodować częsciowe lub całkowite zatkanie cewki moczowej
- mogą powodowac lub nasilać zapalenie cewki moczowej, powodując częstomocz, bolesne oddawanie moczu i krwiomocz
2. Kamica moczowa
- może powodować częsciowe lub całkowite zatkanie cewki moczowej
- może powodować zapalenie pęcherza moczowego/cewki moczowej, powodując częstomocz, bolesne oddawanie moczu i krwiomocz
- do zatkania najczęsciej dochodzi w odcinku prąciowym cewki moczowej
- najczęściej spotyka się trójfosforany amonowo-magnezowe (struvity). Mogą one powstawać w jałowym moczu przy diecie obfitej w magnez lub w moczu zakażonym, szczególnie przez bakterie wytwarzajace ureazę
3. Zaburzenia anatomiczne cewki moczowej
- mogą być spowodowane przez zapalenie cewki moczowej, kamienie moczowe, ucisk tkanek otaczajacych cewkę moczową (np. przy złamaniach miednicy)
- mogą być jatrogenne (spowodowane przez lekarza), powstać w wyniku nieudanego cewnikowania
- moga prowadzić do: zwężenia i zamknięcia światła cewki moczowej, zwężenia cewki moczowej w wyniku jej skurczu, częściowego lub całkowitego zatkania cewki moczowej
4. Zapalenie cewki moczowej
- może być powodowane przez uraz (jatrogenny, kamica moczowa) lub infekcję
- może dojść do zwężenia w wyniku zapalenia i zwężenia cewki moczowej
5. Zapalenie pęcherza moczowego
- może byc powodowane przez infekcję, kamicę moczową, wady budowy pęcherza moczowego
- zmniejszanie grubości ściany pęcherza połączone ze zmniejszoną możliwością utrzymania moczu prowadzi do częstomoczu

Objawy kliniczne
1. częstomocz, bolesne oddawanie moczu, krwiomocz, niemożność oddania moczu
2. oddawanie moczu poza kuwetę
3. wylizywanie genitaliów, niepokój, wokalizacja
4. objawy mocznicy powodowanej niedrożnością gróg wyprowadzających mocz
- spadek apetytu
- wynioty, odwodnienie
- osłabienie, zapaść, odrętwienie, obniżenie temperatury
- wstrząs, jeżeli nie dojdzie do udrożnienie dróg wyprowadzajacych mocz śmierć nastąpi zazwyczaj w ciągu 3-5 dni

Diagnoza
1. historia i objawy kliniczne
2. badanie kliniczne
a) kot z zatkaniem cewki moczowej
- bolesny pęcherz i/lub tylna część brzucha
- silnie wypełniony, napiety pęcherz moczowy
- twarde, objęte procesem zapalnym prącie, często wysunięte z napletka
- czasami można zaobserwować śluzowe czopy wysuwające się z cewki moczowej
- objawy mocznicy
- niemożność wyciśnięcia moczu z pęcherza moczowego
b) kot bez zatkania cewki moczowej
- bolesny pęcherz moczowy i/lub tylna część brzucha
- pęcherz zazwyczaj próżny
3. Badanie radiologiczne
- wypełniony pęcherz moczowy lub nie, zależnie od tego, czy cewka moczowa jest zatkana czy nie
- zależnie od charakteru kamicy moczowej kamienie mogą być widoczne na zdjęciu RTG lub nie
- kamienie nie cieniujące w normalnym badaniu RTG można uwidocznić stosujac środki kontrastujace lub pneumocystografię
- kamienie w pęcherzu moczowym można też uwidocznić w badaniu USG
4. badanie krwi - zazwyczaj mocznica
5. badanie moczu

Postępowanie
1. Kot z zatkaniem cewki moczowej
- usunięcie mmateriału zatykającego światło cewki mocozwej (zazwyczaj wystarcza przepłukanie pod ciśnieniem cewki moczowej płynem fizjologicznym)
- jeżli nie uda się odetkać cewki moczowej należy opróżnić pęcherz poprzez nakłucie go przez ścianę jamy brzusznej
i odciagnięcie moczu przez igłę a następnie przeprowadzić operacyjne wykonanie otworu w scianie cewki moczowej w okolicy kroczowej i tzw. wyszycie cewki
- zwalczanie mocznicy wg wyników badań krwi
- jeżeli cewkę uda sie odetkać powinno sie pozostawić cewnik na 2-3 dni
2. Kot bez zatkania cewki moczowej
- zwalczenie przyczyny pierwotnej SUK
- można leczyć objawowo: leki zakwaszajće mocz (np. metionina), wzmaganie wytwarzania moczu (podawanie soli kuchennej doustnie, leki moczopedne, płynoterapia, skłanianie kota do picia), leki rozkurczające (np. nospa), leki przeciwzapalne, antybiotyki, leki uszczelniające ścianę naczyń włosowatych

Monitorowanie stanu pacjenta
- kontrolowanie oddawania moczu co 4-5 godzin
- kontrolowanie poziomu mocznika i kreatyniny we krwi co kilka dni
- stosowanie diety ubogiej w magnez lub sprzyjajacej rozpuszczaniu kamieni moczowych
- skłanianie zwierzęcia do picia wody (solenie pokarmów, moczenie karmy, swobodny dostęp do świeżej wody, fontanny dla kotów)
- utrzymywanie pH moczu pomiędzy 5,5 a 6 (można to określac w domu testami paskowymi) za pomocą leków zakwaszajacych mocz (np. metionina)

Przewlekła niewydolność nerek
Definicja
- niezdolność nerek do utrzymania ich prawidlowej funkcji
- jest to rezultat stałego, postępującego uszkodzenia miąższu nerek
Przyczyny
- wady wrodzone, rozwojowe
- zakaźne (ropne zapalenie nerek, leptospiroza, FIP)
- pasożytnicze (Dictophyma renale)
- immunozależne zapalenie kłębuszków nerkowych
- amyloidoza
- nowotwory
- zwłóknienie nerek jako rezultat np. ostrej niewydolności nerek
- hiperkalcemia
- obustronne wodonercze
- zator tętniczy (zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zakaźne zapalenie wsierdzia)
- przyczyzny idiopatyczne (nieznane)
Okresy choroby
1. Utajona, przewlekła niewydolność nerek
- utrzymanie równowagi organizmu
- brak objawów klinicznych
- trudno wykryć laboratoryjnie
2. Wyrównana, przewlekła niewydolność nerek
- zniszczeniu ulega ponad 50% nefronów
- nieznacznie podniesiony mocznik, nadmierne pragniennie i oddawanie moczu
- odwodnienie, biegunki, wymioty, obniżenie temperatury
3. Niewyrównana, przewlekła niewydolność nerek
- zaburzenia biochemiczne
- bogaty zespół objawów klinicznych
- krańcowo przewlekła mocznica
Predylekcje rasowe
- persy - wielotorbielowatość nerek (wrodzona)
- koty abisyńskie - amyloidoza nerek
Objawy kliniczne ogólne
- nadmierne pragnienie i oddawanie moczu
- letarg, anoreksja, spadek masy ciała
- wymioty, biegunka, owrzodzenie śluzówki jamy ustnej
- osłabienie
- bóle kości, zmięknięcie kości
- inne: arytmie, przyspieszone oddechy, obniżona temperatura ciała
Objawy szczegółowe
1. Układ pokarmowy
- wymioty
- zespół złego wchłaniania
- krwawienia do przewodu pokarmowego
- owrzodzenia śluzówki jamy ustnej
- wymioty
2. Układ nerwowy
- zazwyczaj w 3 fazie
- encefalopatia mocznicowa - tiki, senność, obniżona pobudliwość
3. Układ krążenia i układ oddechowy
- zapalenie osierdzia
- kardiomiopatia mocznicowa
- ogniska wapnienia w mieśniu sercowym
- mocznicowe zapalenie płuc
- nadciśnienie tętnicze (na jego skutek możliwe odklejanie siatkówki i wylewu do ośrodkowego układu nerwowego u kotów)
4. Zaburzenia hematologiczne
- anemia normochromatyczna, normocytarna, nieregeneratywna (zaburzenie produkcji erytropoetyny i zahamowanie czynności szpiku kostnego)
- upośledzenie funkcji limfocytów i monocytów (skłannośc do infekcji i krwawień)
5. Zaburzenia gospodarki wodnej
- izostenuria (sztywna nerka) - stały niski ciężar właściwy wydalanego moczu
- duże wydalanie moczu powoduje odwodnienie, obniża to foziom filtracji krwi przez nerki, zmniejsza wydalanie mocznika,
to samonakręcająca sie spirala, która musi zostać przerwana przez wlewy dożylne
6. Zaburzenia metaboliczne
- zatrzymywanie sodu, wydalanie potasu
- kwasica metaboliczna
- wypłukiwanie wapnia z organizmu, zatrzymywanie fosforu
Rozpoznawanie
- nadmierne pragnienie i wydalanie moczu
- objawy mocznicy
- podniesiony poziom mocznika i kreatyniny
- ciężar właściwy moczu 1,008-1,012
- anemia normocytarna, normochromatyczna
- osteodystrofia wykrywalna w badaniu RTG
- małe nerki
- białkomocz u zwierząt z chorobami kłębuszków nerkowych
Leczenie
- zwalczanie czynników mogących zaburzyć równowagę organizmu - biegunek, wymiotów
- podawanie płynów dożylnie
- wymuszanie diurezy - leki moczopędne
- zwalczanie nadciśnienia (leki moczopędne, dieta niskosodowa, leki rozszerzajace naczynia)
- zwalczanie anemii - erytropoetyna
- zwalczanie kwasicy metabolicznej - podawanie dwuwęglanu sodu
- zwalczenie hipokeliemii - podawanie potasu
- dieta: obniżenie zawartości białka w diecie do 3,3-3,8 g/kg m.c./dzień, obniżenie zawartości sodu w diecie, obniżenie zawartości sodu w diecie
- w razie potrzeby antybiotyki - enrofloksacyna, amoksycylina, cefaleksyna, linkomycyna, doksycyklina

W górę


Odrobaczanie kotów

Plan odrobaczania dla kotów:
- pierwsze odrobaczenie w wieku ok. 4 tygodni
- kolejne w wieku ok. 6 tygodni
- później odrobaczanie co pół roku w przypadku kotów domowych lub co 3 miesiące w przypadku kotów wychodzących albo polujących

Co zrobić, gdy stwierdzimy obecność pasożytów w kale lub wymiocinach:
- mój ulubiony preparat w tej sytuacji (wybór subiektywny, ale poparty wynikami ) to Aniprazol
- podaje się go przez 3 kolejne dni w dawce 1 tabletka na 10 kg masy ciała
- dwa tygodnie przerwy
- znów Aniprazol przez 3 kolejne dni w dawce 1 tabletka na 10 kg masy ciała

Uwagi dotyczące odrobaczania:
- jedynie odrobaczanie jednocześnie wszystkich zwierząt domowych ma sens - podanie leków różnym zwierzętom w różnych terminach nie ma sensu
- po podaniu leku przeciwrobaczego może dojść do rozwolnienia
- ważne jest, by nie podawać dużej, adekwatnej do masy ciała dawki leku zwierzęciu, które jest podejrzane o silne zarobaczenie.
Duża dawka leku może spowodować jednoczesną masową śmierć pasożytów jelitowych, co zazwyczaj kończy się zatkaniem światła jelit i ich niedrożnością. Dodatkowe zagrożenie sprawia fakt, iż rozpadające się w tej sytuacji martwe nicienie są źródłem niezwykle silnych alergenów, które, jeżeli zostaną wchłonięte przez ścianę jelita, mogą doprowadzić do śmierci zwierzęcia w wyniku wstrząsu, zazwyczaj poprzedzonego objawami neurologicznymi. Przy podejrzeniu silnego zarobaczenia lepiej jest rozłożyć odrobaczenie na 2-3 dni, podając za każdym razem dawkę preparatu zmniejszoną o około 1/3 względem standartowej, adekwatnej do masy ciała zwierzęcia. Około godziny-dwóch po podaniu leku odrobaczającego powinno się podać niewielką ilość ciekłej parafiny doustnie. Ułatwi to wydalenie martwych pasożytów oraz utrudni ewentualne wchłanianie ich toksyn

Najważniejsze kocie pasożyty wewnętrzne

Tasiemczyce
Podstawowe fakty
- tasiemce Dipylidium caninum, Mesocestoides lineatus, Taenia sp., Echinococcus sp., Diphylobothrium latum
- bytują w jelicie cienkim
- najpopularniejszy jest Dipylidium caninum, który dostaje się do organizmu wraz ze zjedzoną pchłą.
Wygląda on tak (właściciele zazwyczaj porównują jego człony do ziaren ryżu pełzajacych w okolicy odbytu)
- pozostałe dostają się do orgaznimu wraz ze spożytymi narządami wewnętrznymi chorych ssaków lub ryb (Diph. latum)
Objawy
- u kotów rzadko, częściej u psów
- czasami biegunka, osłabienie, objawy nerwowe
- wędrujace w okolicy odbytu człony Dipylidium caninum wywołują świąd i "saneczkowanie"
Zapobieganie
- wykluczenie z karmy surowych odpadków poubojowych i ryb
- zwalczanie inwazji pcheł i wszołów
- regularne odrobaczanie zwierząt - rutynowe preparaty
Znaczenie dla człowieka:
- człowiek jest żywicielem przypadkowym dla Echinococcus sp. W razie zarażenia może być on niezwykle groźny dla zdrowia człowieka - stale rosnące, dochodzące do kilkunastocentymetrowej średnicy cysty umiejscawiają się w narządach wewnętrznych i mózgu - jedyną metodą leczenia jest zabieg operacyjny

Glistnice
Podstawowe fakty
- nicienie Toxocara cati i Toxascaris leonina
- bytują w jelicie cienkim
- zarażenie po spozyciu inwazyjnych larw znajdujących się w środowisku oraz żywicieli niespecyficznych, np. gryzoni
- w przypadku T. cati mozliwe zakażenie środmaciczne lub z mlekiem matki
- nicienie są zazwyczaj opisywane przez właścicieli kota jako "zywe spaghetti" albo 'białe makaroniki" lub "sprężynki". Wyglądają tak:
Objawy
- biegunka
- wychudzenie
- anemia
- możliwe zaburzenia nerwowe
Zapobieganie
- utrzymywanie higieny w otoczeniu zwierząt, regularne usuwanie kału
- regularne odrobaczanie zwierząt - rutynowe preparaty

Toksoplazmoza
Podstawowe fakty
- pierwotniak Toxoplasma gondii
- umiejscawia się w układzie siateczkowo-śródbłonkowym narządów wewnętrznych, makrofagach, układzie nerwowym, u kotów także w nabłonku jelit
- zakażenie po zjedzeniu oocyst znajdujacych się w środowisku, wydalanych z kałem kotów, spożycie cyst znajdujacych się w tkanakach zwierząt
- oocysty są wydalane przez kota z kałem, nastepnie ulegają procesowi sporulacji. Proces ten trwa od 1 do 5 dni i dopiero po nim oocysta staje się inwazyjna (może zarażać inny organizm)
Objawy
- zazwyczaj inwazja przebiega bezobjawowo, dotyczy ok. 20% kotów
- rzadko objawy kliniczne - anoreksja, spadek masy ciała, letarg, duszność (wtórna do zapalenia płuc), zapalenie tęczówki, zapalenie siatkówki
- możliwe są również wymioty, biegunka, objawy neurologiczne, uogólnione powiekszenie węzłów chłonnych, żółtaczka, zapalenie mięśni i ronienie
- u młodych zwierząt możliwe objawy związane z uszkodzeniem narządów wewnętrznych (różne zależnie od narządu)
- rozpoznawanie jedynie na podstawie badania serologicznego
Terapia:
- standartowo stosuje się połączenie klindamycyny 12,5-25 mg/kg masy ciała 2 razy dziennie doustnie wraz z pyrimethaminą 0,5mg/kg masy ciała 2 razy dziennie doustnieb przez 7 dni
- ponieważ pyrimethamina ma działanie mieolosupresyjne (obniża aktywność szpiku kostnego) powinno się stosować przez czas jej podawania kwas foliowy 5 mg/kot doustnie 1 raz dziennie
Zapobieganie
- problemem jest wszędobylskość pierwotniaka w środowisku
- unikanie miejsc w których przebywają dzikie koty
- wykluczenie z diety suroego mięsa i narządów wewnętrznych zwierząt
- utrzymywanie higieny w pomieszczeniach w których bytują koty
- dezynfekcja kuwet
Znaczenie dla człowieka
- około 40% ludzi jest nosicielami Toxoplasma gondii
- groźne jest tylko zakażenie, do którego dochodzi po raz pierwszy w czasie ciąży (kobieta nie jest serododatnia, nie miała wczesniej styczności z pasożytem)
- istnieje prawdopodobieństwo, że płód zostanie wtedy zarażony (40%). U 10% spośród zarażonych płodów może dojść do zmian neurologicznych oraz w budowie gałki ocznej
- większe jest prawdopodobieństwo zarażenia toksplazmą od surowego mięsa czy niemytych warzyw niż od kota
- seroujemna kobieta w ciąży nie powinna sprzątać kociej kuwety, ale również unikac kontaktu z wymienionymi w następnym punkcie możliwymi innymi przyczynami zarażenia
W jaki sposób unikać zarażenia człowieka:
- gotować starannie mięso w temperaturze minimum 70 C
- starannie myć ręce, powierzchnie i sprzęt kuchenny po sprawianiu surowego mięsa
- dokładnie myć warzywa
- zakładac rękawiczki przy pracach w ogrodzie, w którym mógł się załatwiać kot
- opróżniać kuwety codziennie, dokłądnie i myć je starannie bierzącą wodą - nawet jeżeli kot wydala oocysty Toxoplasma gondii, to w ciągu jednej doby nie zdążą one wysporulować, czyli nie będą inwazyjne dla człowieka. Codzienne opróżnianie i mycie kuwety chroni właściciela nawet chorego kota!!!!
- uniemożliwiać kotom wychodzenie na dwór, polowanie i nie podawanie im surowego/niedogotowanego mięsa
- przykrywanie prywatnych piaskownic, tak by koty nie mogły się w nich załatwiać, bądź, niestety, nie pozwalanie dzieciom na zabawę w publicznej piaskownicy

Sarkosporydioza
Podstawowe fakty
- pierwotniaki z rodzaju Sarcocystis
- żyją w jelicie cienkim
- zarażenie po zjedzeniu cyst znajdujących się w mięśniach ssaków
Objawy
- zazwyczaj przebiega bezobjawowo
- czasami krótkotrwała, przemijająca biegunka
- wyleczenie następuje samoistnie
Zapobieganie
- wykluczenie z diety surowego mięsa ssaków

Opistorchoza
Podstawowe fakty
- przywra kocia Opistorchis felineus
- umiejscawia się w przewodach żółciowych wątroby
- zarażenie po zjedzeniu metacerkarii w surowym mięsie ryb
- ma długość 7-12 mm i wygląda tak:

Objawy
- zazwyczaj inwazja przebiega bezobjawowo
- możliwe zaburzenia funkcji ukladu pokarmowego (wymioty, biegunka), żółtaczka, anemia
- leczenie prazikwantelem 25 mg/kg masy ciała doustnie przez 3 kolejne dni
Zapobieganie
- wykluczenie z diety surowych ryb

Ancylostomatoza
Podstawowe fakty
- nicień Ancylostoma tubaeformae
- bytuje w jelicie cienkim
- zarażenie przez skórę oraz drogą pokarmową po zjedzeniu larw inwazyjnych z karmą lub mlekiem matki
- mają 9-20 mm długości i wyglądają tak:

Objawy
- odżywiają się krwią
- poza zaburzeniami funkcji układu pokarmowego możliwa anemia i wyniszczenie
- szczególnie wrażliwe na zarażenie są młode zwierzęta
Zapobieganie
- regularne i terminowe odrobaczanie
- zwalacza się standartowymi preparatami przeciwrobaczymi
- utrzymywanie higieny środowiska

Włosogłówczyca
Podstawowe fakty
- nicień Trichuris vulpis
- bytuje w jelicie grubym
- zarażenie po spożyciu inwazyjnych jaj znajdujących się w środowisku
- samica ma ok 3-4 cm długości, samiec jest znacznie mniejszy, wyglądają tak:

Objawy
- rzadko spotykana inwazja
- zazwyczaj przebiega bezobjawowo
- masowe zarażenie może się skończyć śmiercią z powodu wyniszczenia
Leczenie:
- mebendazol 40 mg/kg masy ciała doustnie przez 3 dni
- fenbendazol 25 mg/kg masy ciała doustnie przez 5 dni
Zapobieganie
- utrzymywanie higieny środowiska
- likwidacja jaj trudna z powodu dużej ich oporności na leki dezynfekcyjne

Giardioza
Podstawowe fakty:
- pierwotniak Giardia duodenalis
- bytuje w jelicie cienkim, powoduje obumieranie komórek kosmków jelitowych, co zaburza wchłanianie
- rozmnaża się przez podział, wydalana jest z kałem, może przetrwać w środowisku do tygodnia
- zakażenie drogą pokarmową przez kontakt z kałem zakażonego zwierzęcia, zanieczyszczonymi przedmiotami i wodą
Objawy
- często zakażenie bezobjawowe, ulegajace samowyleczeniu po 27-35 dniach
- rzadko ostre biegunki z jelita cienkiego, często wodniste, połączone z burczeniem w brzuchu
- zazwyczaj powoduje przemijające, nawracające falami co ok. 2 tygodnie biegunki, kał mazisty, nieuformowany, spadek masy ciała lub słabe przybieranie na wadze
- odpowiada za znaczną część biegunek tzw. tła nieznznego
- wyrywa się ją poprzez badanie kału, rzadko testem ELISA na obecność przeciwciał
Leczenie:
- Metronidazol 10-25 mg/kg dosutnie 1-2 razy dziennie przez 5-7 dni
- Toltrazuril 5 mg/kg doustnie, po 48 godzinach jeszcze raz (preparat dla gołębi Baycox, rozrzedzić wodą w takiej samej objętości, pół godziny przed podaniem zaaplikowac lek przeciwwymiotny - metoklopramid lub torecan)

Do profilaktycznego odrobaczania można używac rozmaitych preparatów: Drontalu, Pratelu, Paratexu, Aniprazolu, Vetminthu, Cestalu. Jeżeli nie widać robaków w kale, to powinno wystarczyć pojedyncze podanie preparatu przeciwrobaczego.

W górę


Program szczepień u kotów:
Zazwyczaj szczepionki podaje się podskórnie, między łopatkami lub kark.
- 8-10 tygodni: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- 11-13 tygodni: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- kolejne szczepienie w rok po porzednim : koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- następne szczepienia co 2-3 lata: koci katar (herpeswirus typ 1, kaliciwirus), panleukopenia
- w przypadku kotów wychodzących oraz żyjących w dużym zagęszczeniu wskazane jest powtarzanie szczepień co roku przez całe życie
Szczepienia na inne choroby:
- wścieklizna: nie ma obowiązku ustawowego szczepienia wścieklizny u kotów w Polsce. Nie ma sensu wykonywania szczepienia u zwierząt, które przebywają jedynie w domu. W przypadku zwierząt wychodzących pierwsze szczepienie przciwko wsciekliźnie powinno mieć miejsce 3 tygodnie po drugim szczepieniu przeciwko kociemu katarowi i panleukopenii (wiek ok. 14-16 tygodni). Kolejne szczepienia należy powtarzac co 2 lata
- białaczka: szczepienie białaczki budzi spore kontrowersje. Nie powinno się go wykonywać u kotow u których nie przeprowadzono testów białaczkowych. Szczepienie wykonuje się dwukrotnie, w odstepie 3-tygodniowym, najlepiej u kota kilkumiesięcznego. Szczepienie jest wskazane jedynie u kotów żyjących w dużym zagęszczeniu oraz u kotów wychodzących i wtedy powinno być odnawiane co 3 lata. Szczepić powinno się w nogę, z powodu ryzyka powstania w miejscu iniekcji mięsaka poszczepiennego - nowotworu o dużej złośliwości. Zaszczepienie w noge daje sznasę, ze amputacja powstrzyma chorobę.
- chlamydioza: kolejna kontrowersyjna szczepionka, o wątpliwej skuteczności i częstych odczynach poszczepiennych. Generalnie nie polecam szczepienia kotów przeciwko chlamydiozie.

Generalnie szczepionki można podawać podskórnie, w kark, lub domięśniowo, najlepiej w mięśnie ud. Preferuje się podawanie podskórne ze względu na wolniejsze wchłanianie preparatu, co pozostawia więcej czasu lekarzowi w przypadku rozwijania sie reakcji alergicznej - wstrząsu.
Niektóre szczepionki, takie jak przeciw białaczce czy chlamydiozie mogą powodować powstawanie mięsaków poszczepiennych. Warto je podawać w kończyny miedniczne, najlepiej podskórnie - w razie rozwoju choroby kończynę można amputować, a tułowia nie. Niektórzy z tego powodu eksperymantują ze szczepieniem w ogon

W górę


Wyniki referencyjne badani krwi wg układu SI dla kota i psa
- Erytrocyty: kot 6,5-10 pies 5,5-8,0 10 do potęgi 12/l
- Hb: kot 4.96-9,31 pies 7,45-11,17 mmol/l
- Ht: kot 0,24-0,45 pies 0,37-0,55 l/l
- MCV: kot 39-55 pies 60-77 fl
- MCH: kot 0,8-1,05 pies 1,17-1,48 fmol
- MCHC: kot 18,6-22,32 pies 19,84-22,32 mmol/l
- Leukocyty: kot 10-15 pies 9-10 10 do 9/l
- Płytki: kot 100-400 pies 200-580 10 do 9/l
- ALT: kot 20-107 pies 3-50 U/l
- AST: kot 6-44 pies 1-37 U/l
- amylaza: kot 433-1248 pies 388-1800 U/l
- białko całkowite: kot 60-80 pies 55-70 g/l
- bilirubina całkowita: 0-6,8 pies 0-3,4 mikromol/l
- bilirubina związana: kot 0-1,7 pies 0-0,3 mikromol/l
- chlorki: kot 101,5-118,4 pies 98,7-115,6 mmol/l
- cholesterol: kot 2-5,2 pies 3,3-9,3 mmol/l
- LDH: kot 161-1051 pies 105-1683 U/l
- dwutlenek węgla: kot 16-25 pies 16-26 mmol/l
- ACP: kot 20-63 pies 30-120 U/l
- AP: kot 23-107 pies 20-155 U/l
- fosfor: 1,45-2,61 pies 1,35-2,87 mmol/l
- GGT: kot do 5 pies 5-25 U/l
- CK: kot 49-688 pies 25-467 U/l
- kreatynina: kot 88,4-159,1 pies 88,4-150,3 mikromol/l
- kwas mlekowy: kot 1,11-8,33 pies 1,11-3,89 mmol/l
- kwas moczowy: kot 0-0,11 pies 0-0,5 mmol/l
- lipaza: kot 157-1715 pies 268-1769 U/l
- magnez: kot 0,86-1,31 pies 0,7-1,19 mmol/l
- mocznik: kot 4,15-11,62 pies 3,32-7,47 mmo/l
- potas: kot 4,1-5,6 pies 4,1-5,4 mmol/l
- sód: kot 143,6-156,5 pies 139,1-156,5 mmol/l
- triglicerydy: kot 0,2-1,8 pies 0,2-1,3 mmol/l
- wapń: kot 2-3 pies 2,25-3 mmol/l
- wodorowęglany: kot 20 pies 20 mmol/l
- żelazo: kot 12,2-38,5 pies 16,8-21,8 mikromol/l

W górę

Alarmowy Fundusz
Nadziei na Życie
ul. Jagiełły 5 m. 19
14 - 100 Ostróda

NIP 7412025929
KRS 0000264523
Numer konta:
VWBank
78 2130 0004 2001 0388 0143 0001
z dopiskiem w tytule "Koty Kraków"

Przelewy z zagranicy:
SWIFT: BIG BPLPW

PL 50 1160 2202 0000 0000 8747 3146